aleynagokce7
beni hatırlıyo musun
sende_kimsinaq
slayerkoo
Çiçeğimmm
sende_kimsinaq
Bazen insanın en büyük düşmanı kendi beyni oluyor. Geçmişte kendine yapılan hataların en büyüklerini, zaman geçtikçe ya unutuyor ya da romantize ediyor. İkisini de aynı anda yapmayı başarabilen beyinler de pek mevcut durumda. İnsanın, meydana gelen bu hatalarla yüzleşip sonrasında bir rafa kaldırması gerekir. Ancak çoğu beyin böyle işlemiyor. Yüzleşmek demek, o hataların tekrar tekrar hafızada oynaması demek. Tek bir anıyı onlarca belki de yüzlerce tekrardan yaşamak demek. Acı verici de olsa insanın buna katlanması ve kabullenmeyi öğrenmesi gerekir. Neyi kabullenmesi gerekiyorsa... Romantize etmek ise başvurulması gereken son yol bile değildir.
Yine de insan, kafasına vura vura anlatılmadıkça anlamıyor. Belki de doğrusu budur: yaşayarak öğrenmek.
sende_kimsinaq
sende_kimsinaq
"... bir kişi çok uzun yaşasa da çok kısa yaşasa da aynı şeyi yitirir. Bu da şimdiki zamandır ve insan sadece bundan mahrum olabilir; nihayetinde insan yalnızca buna sahiptir ve hiç kimse sahip olmadığı şeyi yitiremez."
picliksinircisi
Naberrr
sende_kimsinaq
Kimseye açıklama yapmak zorunda değilsin, günün sonunda insanların kafasında senin için biçtikleri bir rolden ibaretsin
sende_kimsinaq
Sonra anlaşılmadığını değil anlaşılmak istenmediğini fark edersin. Bu, önceliklerle alakalı bir durumdur. Başka birisinin önceliği olmak için uğraşamazsın, çünkü artık yerin bellidir. Bazen çok şey bildiğini düşünürsün ama aslında hiçbir şey bilmezsin. Birileri gözüne sokmaya çalışsa bile anlamazsın, fark etmezsin. Aslında bu gerçekle karşılaşmayı istemezsin. Görmezden gelmek işine daha çok yarar çünkü. Ancak bir gün çat kapı gelir gerçekler gözünün önüne. Artık çok geçtir, ne yaparsan yap her şey olmuş ve bitmiştir. Yapılan şeyleri geri almak artık imkansızdır, telafiyi ise karşı taraf istemez. Sabrı kalmamıştır çünkü, o zamana kadar olanlar ona yetmiştir.
sende_kimsinaq
Alışılagelmiş şeyler somut olmak zorunda değildir. Önceden gerçek olarak edinilmiş duygular belli bir süre sonra rutinleşir, sıradanlaşır. Bu insan olmanın temel kurallarından biridir aslında, alışkanlıktır. Ancak sıradanlaşmış bir duygunun eskisi kadar canlı, samimi olduğu düşüncesi belki de insanın en büyük düşmanıdır. Burada artık kendini kandırmak devreye girer. Sadece kendini değil, karşındakini de kandırmaya başlarsın. Belli bir süre kimse bozuntuya vermez. Olması gereken şey o duygular hâlâ samimi ve canlıymış gibi rol yapmaktır. Bazı insanlar ömrü boyunca böyle devam eder çünkü kolay olan ayak uydurmaktır. Bu bir tercihtir. Ama aksi takdirde ilişkide birinin bu yapaylığı fark etmesi, ilişkiyi geri dönüşü olmayan bir yola sokar
sende_kimsinaq
Günü kurtaran şarkı https://youtu.be/1V4AscLidWg?si=4IGrCeRzmXrllE-d
sende_kimsinaq
Üstünden yıllar geçse de anlamlandıramadığım şeyler varlığını sürdürmeye devam edecek. Yahut etmeyecek.