Bana yukarıdan, bu acınası dünyanın tahtına kurulmuş kusursuz bir tanrıymış gibi bakıyor. Bağır, emret, tanrıcılık oyna! Sesim çıkmıyor diye beni aciz, bu dilsizliği sana karşı bir boyun eğiş sanacak kadar kibrinin esirisin. Kelimelerimin olmamasını kendi büyüklüğüne yoruyorsun ama o üstenci tavırlarının, o sahte kusursuzluğunun altında nasıl kokuşmuş, irin bağlamış bir ruh yattığını en iyi ben biliyorum. İnsanların zihinlerini deşmek, zaaflarıyla oynayıp kendini yenilmez sanmak güneşin altında kolay. Ama o gün gelecek. Seni ayakta tutan o hastalıklı kibrin, seni kendi ağırlığıyla Tartarus'un o leş gibi, buz kesmiş diplerine çekecek. O zifiri boşluğa çakıldığında, masken eriyip yüzünden düştüğünde etrafında manipüle edeceğin tek bir kişi bile kalmayacak. Orada, o sağır edici hiçlikte yeraltının iblisleri bile senin o çürük ruhuna dokunmaya iğrenecek. Sadece kendi karanlığınla, ruhunun o saf çürümüşlüğüyle baş başa kalacaksın. Ve sen kendi zehrinde kusarcasına boğulurken, küçümsediğin bu sessizliğim senin zihninde yankılanan en sağır edici çığlık olacak.
