,

Sen benden de aptalsın.

Sen bu felaketin içine doğdun, ben ise sonradan geldim. İkisi farklı şey.

Güvenmiyorum çünkü güvenilecek hareketlerim yok.

Hâlâ yalnız mısın?
          Sadece özgür. 
          Peki mutsuz?
          Sadece alışılmış.
          Peki ya âșık?
          Sadece eksik.
          Peki ya sen?
          Hâlâ, bekliyor musun?
          Beklemek şimdi hiç duymayan birine dünyanın en güzel şarkısını söylemek kadar anlamsız. Peki ya umut?
          Umut şimdi hiç görmeyen birine gökkuşağını anlatmak kadar zor ve imkansız.

Bu kız beni mahvediyor. 

Duygularım elbette patlayacaktı.

"Hayır tabi ki, devam et." 

Evet, yaşamak bir can sıkıntısıdır. 

Yine aynı boku yedim. Aptallık. 

"Kendimi nasıl affettirebilirim?"