serzenis
görünce dünyamın yıkıldığını.
serzenis
serzenis
bugün bir şey oldu. bir his iki göğsümün tam ortasına oturdu. hüzün desem değil, sıkıntı desem değil, dert desem değil. bir ağırlık ki adı nedir, neyle. ölçülür. bu kez başımı geçmişe çevirmedim, camlar buğuluydu önümü de göremedim. içime baktım, o ağırlaştıkça ağırlaşan beni bir köşeye sıkıştıran ağırlığa. önce hesap sordu bana, sonra: ben buraya kendiliğimden gelmedim, beni aldın önce ellerinde taşıdın. sonra yoruldun sırtına aldın, taşıyamaz hâle geldin. tamam artık sırtından atacak ikimiz de birbirimizden kurtulacağız dedim ama bu kez beni içine aldın. kendi kalbini yine kendin kırdın dedi. bugün bir şey oldu. bugün, yalnızlığım benimle konuştu.
serzenis
beklemek değil, özlem hissi yordu.
serzenis
sen kötü bir kabussun gözlerimi açmak istemediğim.
serzenis
☔︎︎
serzenis
ben yine de ısrarla senin bahçende büyümek isteyen bir papatya olacağım.
susuz kalsam da büyümek için uğraşacağım.
serzenis
bir kibrit yak tutuşalım.
serzenis
insanlar havada uçtu ama yerde öldüler.
serzenis
gönüldür, kanar.
serzenis
☘︎
serzenis
ben sana bir cümle diye başlayıp bin cümle dizişimi biliyorum. şimdi boğazıma dayasan yeni bilenmiş bir bıçak, bir cümle kurmam. dağlar aşılır pek tabii ama içimizdeki suyu taşırmamaya güç yetirilemeyebilir. yaz. ben yenilmiyor olabilirim ama benim yerimi diri tutacak tüm etkenleri bir tabutta biriktirdim. istemsizken ufacık bir kibrit kocaman bir orman rolünü üstlenir, yakmak çok güç olur. ama isteyince tüm ormanlar bir kibritin kutusunda alevini bulur görüyor musun. ben kalkmış eyüp sabrımla ibrahim'in ateşini söndürüyorum.
serzenis
bende insanım sonuçta.