seven_gitmezdi
Kalbimin en dip kuyusunda, gün ışığının uğramaya cesaret edemediği bir yerde saklı bir yanım var. Kendimden bile esirgediğim, adını yalnızca senin bildiğin o yan… Şimdi senin yokluğunla tutuşuyor. Özlemin, içimde sönmeyen bir yangına dönüştü; benliğimi yakıyor, ruhumu dumanına boğuyor. Ve ben, küle dönmüş bir bedene rağmen, hâlâ sana doğru yürümeyi marifet sanıyorum. Ateşi yakanın sen olduğunu bile bile, yangından kaçmak yerine alevlere adını fısıldıyorum.
Sana “okyanusum” derdim. Dalga sesine sığınır, derinliğinde kaybolmayı kurtuluş sayardım. Meğer sen, sessizce çekilen bir denizmişsin; ardında tuzdan yaralar ve çatlamış bir zemin bırakmışsın. Beni, susuzluğun konuştuğu bir çöle çevirdin. Kimse bilmiyor. Uzaktan bakanlar hâlâ su var sanıyor. Herkese kokina sunulan bir çağda, sen bana kaktüs uzattın. Çiçek diye sunduğun şey, sabrın dikenli bir sınavıydı. Ellerime batan dikenler canımı acıtmadı belki; ama her batışta kalbimden bir parça eksildi. Asıl acı, o dikenlerin senin avuçlarından çıkmış olmasıydı.Yine de vazgeçmedim. “Bu toprakta filizlenmez” denilen bir çiçeği, sırf senden geldi diye içimde yeşerttim. Yağmur olmadım belki ama gözyaşlarımı sulama niyetine döktüm. Güneşi esirgedin, ben gölgemde büyüttüm onu. Açmayan çiçekleri sabırla sevdim; çünkü bazen insan, sevdiği yerden umudu keserse tamamen karanlığa düşer. Her gelişinde seni masum bir çocuk gibi karşıladım. Üzerindeki tozu, çamuru silmeye çalıştım; kirlenmiş bir masalı yeniden temiz yazmak ister gibi. Ama sen, beni hep bir savaş alanı gibi gördün. Sığındığın halde yıktığın, sevildiğin halde yok saydığın bir yer… Ben kalbimi kapı yaptım, sen eşiğimi çiğnedin. Ben susarak iyileştirmeye çalıştım, sen sessizliğimi zayıflık sandın.
seven_gitmezdi
Şimdi anlıyorum. Gelişlerin, bir sevdanın yolu değil; yalnızlığın kaçış rotasıymış. Ben, gecenin ortasında yakılan bir lambaydım. Sabah olunca söndürdüğün… Ve insan, sevildiğini sandığı yerde sadece karanlıktan korunmak için kullanıldığını fark edince, içindeki bütün ışıkları birer birer kapatıyor. Söylesene…
İnsan, kendi kalbini başkasına yurt yapıp sonra evsiz kaldığını anladığında, nereye döner?
Ve insan, en çok da kendini bu kadar eksilterek sevmiş olmayı, hangi mevsimde affeder sevgilim?
•
Reply