🐈‍⬛

savaşlar yaralı insan doğurur

kafanı karıştırmayı istemiyorum. sessizliğimin sebebini hep buna bağlıyorum, bu bir kandırmaca. kendi hayatımla çok güzel oynuyorum. acımın insan suretine bürünmesine izin verdim, her gece karşılıklı üç sigara içiyoruz, sonra dünyanın sonuna kadar susuyoruz, hiç konuşmuyoruz, birbirimize bakmıyoruz. balkondan aşağı ayaklarını sallayan küçük çocuk aklıma geliyor, yanağımda yine aynı sızıyı hissediyorum. artık olmuyor, gözlerim dolmuyor. geçecek, diyenlere inanma, devasa bir yalan söylüyorlar ya da inan, devasa bir yalanın ufacık bir parçası ol. kafanı karıştırdığımı biliyorum, bunu istemezdim ve istemedim de. sadece konuşunca hep dağılıyorum, toparlanamıyorum, düzelemiyorum. susunca bir bütünüm ama boşluk oluyorum. kafanı mı karıştırıyorum. beni affet ya da affetme, ben aynalara uzun zamandır düşmanım zaten, fark etmez. sadece tek bir şey istiyorum senden, tek bir şey, ağzında cam parçalarını çiğniyormuş gibi bakma bana. içini o denli mi acıtıyorum,

Fakat ne yazarsam yazayım bunlar, olması gerektiği gibi, hep noksan kalacaktır. Huzursuzluğun içinde kal, daha fazla ileri git, belki bu şekilde cevabı bulursun.

İçimden, göğsümü parçalamak ve beynimi dağıtmak geliyor; insanların, birbirleri için ne kadar az bir anlamı var. Ah! Eğer sevgi, sevinç, yakınlık ve coşku kendi içimden gelmiyorsa, bir başkası da bunları veremeyecektir bana; soğuk ve güçsüz bir halde karşımda duran birini, ben de bahtiyarlıkla dolup taşan yüreğimle mutlu edemem. 

söner yangın birazdan, yatışır özlem. 
          bir gün karşılaşırız, bir gün, bir yarım akşam.

burada kalamazsın
          ve başa dönemezsin
          gitmek zorundasın
          her şey çok yetersiz senin için
          her şey çok fazla sana
          uykuyu tadayım dersen
          kâbusa dalmak pahasına.

bilmediler hiç kendi mutlulukları için beni aldılar benden oysa ben bir çiçeğin kokusuyla bile yaşardım hissetmeyi bilmiyorlardı hiç gökyüzüne bakıp iç çekerdim denizi seyrederdim deli derlerdi bana, sorun ederdim çoğu şeyi basit görünen her şey benim için sorundu benim yavaş adımlarla yürüyen ayaklarım somurtan yüzüm hep sorundu, geceye heveslendim ben her baktığım yerde hep bir heves aradım, öyle kafasına göre davrandı ki herkes bana ayağa kalkacak hâlim yokken yüzü gülsün istediğim için geçmişte herkesin ben bugün kendi yüzüme ayna da bakamıyorum, göz yaşlarımı bile aldılar benden ağlayamıyorum gerçi artık çiçek bile sevmiyorum geçip gidiyorum yanlarından denize bakmıyorum öyle çocukça heveslerim kalmadı bir kanepede oturup ömür çürüten birine dönüştüm yaptığım iyilikler bana öyle bi hayatı reva gördü ki ilaçlar olmadan nefes alamazsın dediler ben ilacı da nefes almayı da kendimle beraber bıraktım. 

kalbim bulanıyor. kusmak istiyor. tüm her şeyi boşaltmak. hislerimi kaybedene kadar soğukta kalıyorum. sigarayı da azaltacaz derken arttırdık. gün gün eksiliyorum kimse farketmiyor. artık geri dönüşü yok hiçbir şeyin. 

sıcak bir bakış, bir yadsıma
          salim bir öfke girdi hayatıma
          hatalarım kesinleşti yüzüme vurulduğunda
          savunmadım kendimi, artık çok geç
          şen elmalar gibi yuvarlandı ortalığa
          titizce sakladıklarım
          durdum
          lekeli bereli güneşin tam ortasında

kendi yaşamımla pek ilgilendiğim yok. bu da beni duyarsızlaştırıyor. hoşnutluğumu sevgimi söküp atalı yıllar oldu. dalgaların dövdüğü kayalar gibiyim. deniz gri gök siyah bulutlar geçiyor ve geride eserler kalıyor. köklerimi acının olduğu kadar zevkin de reddi içine salıyorum. sevgim ermişçe bi' ilgisizliğe varıyor artık bu ilgisizlikle kaynaşmışım. bütün yaşamım bi' ölüm okulu aslında pek bi' meziyetim yok. ve çocukluğumdan beri kendimi asla rahat hissetmedim. kalıcı rahatsızlıkların eline düşmüşüm ve ancak deva buldukça varlığımı sürdürüyorum.