☤

Başucumda bir sen varsın bir de evren. Saymıyorum ölüp ölüp dirilttiklerimi, yalnızlığım benim çoğul türkülerim. 

İnsanlar bir nedenden birbirine güvenirdi, nedenini unuttum. 

Sokul yanıma, çığlıklar dolarken kentin sokaklarına; yirmi dört ayar yankılar düşer dağlardan.

Anlamıyorlar, ben bu kulaklara göre ağız değilim.

Kıyamet günündeymiş gibi görünüyormuşum. Tabutların kapaklarının açıldığı ama ölülerin kıpırtısız yattıkları andaki gibi.

Kuşlar bile uğramazken karanlığıma, şimdi hey desem, şehri saçaklarından sarsıyor yalnızlığım.

Aklımdan azat oldu da dilim, yaşamın arkasından sesli nefesleriyle özgürlüğünü kanıtlıyor şimdi.

Ortalık arbede, kan gövdemi sarmış. Tanrı bizi silmiş, ellerim titriyor, ellerim çok titriyor.

Zevk aradığımızı düşündüğümüz zamanlarda bile, aslında istemenin acısından kurtulmanın arzusuyla sürükleniriz. 

Maskelerinizi kuşanıp, yalanlarınızı çoğaltın. Hepiniz mezarısınız kendinizin.