මං මගේ ප්රශ්නවලදි වගේම අනුන්ගේ ප්රශ්නවලදිත් මාර විදිහට රිද්ද ගන්න කෙනෙක්. අදත් ඒ වගේ දවසක්. උදේම fb එකට ගිය ගමන් දැක්කේ කෑගල්ලේ boy කෙනෙක් bike accident එකකින් නැති වෙලා. මොන හේතුවකටද මන්දා මට ඒ ළමයව හරි සමීපයි වගේ දැනෙන්න ගත්තා.
කවදාවත් දැකලත් නෑ, දන්නෙත් නෑ. ඒත් ඇඬුණා. කී වතාවක් නම් මතක් වෙලා කදුළු වැටුනද මන්දා. එයත් හරියට අපි මවපු ෆැන්ටසියෙන් එළියට ආව ලස්සන පුංචි කුමාරයෙක් වගේ. මට හිතුනෙ එහෙම.
ඒත් එයාව, එයාගේ මරණේ එච්චර සමීපව පපුවට දැනෙන්න හේතුව ඒක නෙවෙයි කියල මට තේරෙනවා. මීට කලිනුත් ඔය වගේම අයියා කෙනෙක් ඔය වයසෙදිම (අවු.19) නැති උනා accident වෙලා. එදා ඉඳන් මට මහ මොකක්දෝ පපු කුහර ඉරෙන වේදනාවක් දැනුනා. අද ඊටත් වඩා ලොකුවට ඒ පපු කැවුතු ඉරෙන වේදනාව දැනෙනවා.
අපි මේ සංසාරේ කොතනක හරි කවදා හරි ළඟින් සමීපව ඉන්න ඇති. අහේතුකවම උනත් ඔයාටත් එහෙම නොදන්න කෙනෙක්ව දැනෙනවා නම් විශ්වාස කරන්න ඒ සංසාර පුරුදුලු. මං දන්නෑ මේවා හිතළුද කියලා, ඒත් මට දැනෙන්නෙ එහෙම.
(හිතේ දුකට ලියවෙන පෝස්ට්, සොරි)
