shamindi_wijesinghe
"ගති නෙහ්..."
"සිරාවට... මිණි කිංකිණි වොයිස් එකක්නෙ..."
"ඒකි මොන ෆැකල්ටියෙ ද බන්?"
"ආර්කිායොලොජි ද කොහෙද?"
"කෙල්ලත් ලස්සනයිනෙ... කොක්කක් ගහලාද දන්නෑ."
සියල්ලෝම කතා කළේ සුසුම් පිළිබඳව ය.
"තිනුවා, සිංදුව ඉවරයි බන්. මනෝ ලෝකෙන් බිමට බැහැපන්..."
පරාල අයියා බ්රහ්ම අයියාට සරදම් කළේ ය. ඇත්තෙන්ම ඔහු අප අසල සිටියාට සිත තිබුණේ බොහෝ දුර ය. කෙතරම් ද කියතොත් පරාල අයියා ඔහුගේ කරට අතක් දමා ගනිද්දී ඔහු ගැස්සී ගියේ ය. මට ඒ මොහොතේ විභූෂිතලාගේ අමුතු සිනහාවට හේතු වැටහුණේ නැත. නමුත් හන්තාන බිම දැන සිටියේ ය. රොබරෝසියන් මල් දැන සිටියා ය. උන් බ්රහ්මදත්තායට ප්රේම කවි ලියන්නට පෙති දිග හරිමින් සිටියේ ය.
රොබරෝසියන් - 06
https://www.wattpad.com/1628963603?utm_source=android&utm_medium=link&utm_content=share_published&wp_page=create_on_publish&wp_uname=shamindi_wijesinghe