අනේ අයියේ අද තමයි උතුරු හුළඟ කතාව හරියටම කියවලා ඉවර කලේ මුල් කොටස් ටික දහ සැරේකට වඩා කියවලා තිබුනත් අවසාන කොටස කියවන්න හිත හදාගන්න බැරි උනේ අවසානේ කොයි වගේ වේවිද කියලා හිතේ තිබුනු බය නිසා
මොනා කියන්නද කියලා ඇත්තටම තේරෙන්නෑ නෑ මේ වචන ටික ටයිප් කරන්නෙත් හිතේ මහ බරක් තියාගෙන සැරින් සැරේ ඇස් වලට උනන කදුළු එක්ක
යුද්ධේ අවසාන කාලේ කියන්නේ මන් වචන ඇහිද ඇහිද කතා කරන්න පටන් ගත්තු කාලෙට ඒක නිසා යුද්දේ ගැන මේ තරම් ගැඹුරු දැනුමක් තිබුනේ නෑ. ගමේ සොහොන් පිටියේ රණවිරුවෝ වෙනුවෙන් පෝළිමට හදලා තියෙන ස්මාරක ඒ දවස්වල දකිද්දී ආපු දුකට වඩා දැන් ඒවා මතක් වෙද්දිනුත් හිතට දැනෙන්නේ මහම මහ වේදනාවක්
අපේ පවුලෙත් මාමලා බාප්පලා හැමෝම යුද්දේ වෙනුවෙන් සටන් කරපු රනවිරුවෝ ඒත් දෙයියන්ගේ පිහිටෙන් ඒ අය කිසිම කරදරයක් නැතිව දැන් ගොවිතැනක් කරන් සතුටින් ජීවත් වෙනවා දකිද්දී මට මතක් වෙන්නෙම මේ කතාව ,මාරයා කී සැරයක් නම් ලගටම ඇවිත් යන්න ඇත්ද
අවසානෙට අයියා ලියලා තියෙන වචන හිතට ගොඩක් බරයි මොනා කියන්නද කියලා හිතාගන්න බෑ
ඒ කොහොම උනත් අයියේ ඔයාට ගොඩක් ස්තූතියි ගොඩක් පින් මේ වගේ දේවල් කතාවකින් අපි අතරට ගෙනාවට. එවුනාට අද සමාජයේ යුද්ධයක් තිබුනද කියලවත් ගානක් නැතිව හැසිරෙන මිනිස්සු දැක්කම හිතට් දැනෙන්නේ මහම මහ කලකිරීමක්
මොකක් හරි ව්යවසනයක් ආවම විතරක් රණවිරුවන්ව මතක් වෙන අද සමාජෙක තිස් වසරක යුද්දයක් ගැන මතක නැති වෙන එක අහන්නත් දෙයක් නෙමෙයි ඒ කොහොම උනත් මේ කතාව නිසා මට විශ්වාසයි ගොඩක් අයට අපේ රට අපේ රණවිරුවෝ ගැන දැනෙන්න ඇත්තේ ලොකු ගෞරවයක්
තව තවත් මේ වගේ වටිනා නිර්මාණ කරන්න අයියට ශක්තිය ලැබෙන්න ඕනේ මොනවා ලීවද කියලා දන්නේ නැහැ එවුනාට ඒ අවසාන වචන ටික හදවතට හරි බරයි. අයියා, අයියගේ සහෝදරයා ඇතුළු අපේ රටේ හැම රණවිරුවෙක්ටම ත්රිවිධ රත්නයේ ආශිර්වාදය ලැබෙන්න ඕනේ. අපි වෙනුවෙන් දිවි පුදපු හැම රණවිරුවෙක්ම සාමයේ මිටියාවතේ සැනසීමෙන් කල් ගෙවත්වා