"Gördüm bir yerde onu; içimde ona karşı o saniye, ne bir iğrenmenin kanıtı olan buruşmuşluk vardı, ne de nefret... Sadece yavaş yavaş kalbimde filizlenip çiçek açıncaya dek durmadı. Ve... Anladım ki bunu gerçekleştirmem lazımdı çünkü habire içimdeki " Hadi kendinden bi şeyler dök ve sergile evrene karşı" Diyen sesten pişman değilim. aksine! özgürüm artık... "