හායී… හැමෝටම කොහොමද?? මගේ චීස් කෑලී ටික හොඳින් ඇති කියලා මන් හිතනවා.
මම දන්නවා මම අලුත් chapters දාලා ටික කිව්වට හුඟ කාලයක් වෙනවා. ඒකට මම ඇත්තටම ඔයාලගෙන් සමාව ඉල්ලනවා. හැම වෙලේම මෙහෙම කියන්න වෙනවට සොරි.
මේ නිශ්ශබ්දතාවයට හේතු ගොඩක් තිබුණා. මම කරන external course එකේ එක්සෑම්ස් නිසා ඒ වලට busy වුණා. ඒකෙන් පස්සේ මගේ training period එක ආවා, ඒත් එක්කම තව තව වැඩ ගොඩක් එකට එකතු වෙලා ජීවිතේ හොඳටම කාර්යබහුල වුණා. (කඳුලුත් ආවා ඒ බිසී වීමට)
ඒ අතරේ subjects දෙකකින් මම හිතුවා වගේ result ආවෙ නෑ. මම ෆේල් වුනා. (external course එකේ) මම හිතුවට වඩා ඒකත් මට ඔලුවට ලොකු stress එකක් වුණා. ආයේ ඒ දෙක කරන්නත් මට ලෑස්ති වෙන්න උනා.
ඊට පස්සේ මගේ A/L results ආවා. ඒත් එක්කම university entrance එකට ඇප්ලිකේශන් දාන්න ලෑස්ති වෙන්න පටන් ගන්න වුණා. Leaving certificates ගන්න, result sheets collect කරගන්න, departments වලට යන්න, හෙන වැඩ ගොඩායි. ඒ හැම එකටම training යන තැනින් leave ගන්නයි හැමදේම එකපාර මැනේජ් කරගන්න වුනහම ඔලුව පැලෙන්න වගේ හිටියේ.
ඔයාට කියවන්න පුළුවන් විදිහට මගේ ජීවිතේ ඕනවටත් වඩා ටිකක් full වෙලා තිබුනේ. හුස්ම ගන්නවත් වෙලාවල් නැති තරමට. අලුත් අවුරුදු නිවාඩුවත් හරිම ඉක්මනට ගියා. නෑදෑයොන්ව, ෆැමිලි ෆ්රෙන්ඩ්ස්ලව හම්බෙන්න යන්න වුනා. ඒ සතිය නිකන් එහෙ බලලා මෙහේ බලද්දි ඉවර වුනා. නැත්නම් මන් ඔයාලට විශ් කරන්න හරි ඔන්ලයින් එනවානේ...
ඒත් තව එක හේතුවකුත් තියෙනවා…
මම upload කරනකොටත්, සමහර වෙලාවට comments දාන එකම එක කෙනෙක් විතරයි ඉන්නේ. ඒ කෙනා නැත්නම් ඒකත් නෑ.
මන් මේක කියන්නෙ ඔයාලගෙන් බලෙන් කමෙන්ට් එකක් ගන්නවත් ඔයාලට guilty feeling එකක් ඇති කරන්නවත් නෙමෙයි. මට එහෙම දෙයක් කරන්න වුවමනාවක් නැහැ.
ඒත් කතෘවරයෙක්ට, පොඩි comment එකක් වුණත් හැමදේම වෙනස් කරනවා. ඇගයීම් විතරක් නෙවෙයි ඔයාලගේ අදහස්, රියෑක්ශන්ස්, හැඟීම්..... ඒවා තමයි කතාවකට ජීවයක් අරන් එන්නේ.
මම මේක විනෝදාංශයක් විදිහට කරනවා වුණත්, මගේ හදවතින්ම හැඟීම් එක්කහු කරලා කරන දෙයක්. ඒ වගේ දෙයක් ඉදිරියට ගෙනියන්න අමාරුයි, එහා පැත්තේ කෙනෙක් ඉන්නවා කියලා දැනෙන්නේ නැති කොට.
-ඉතුරු ටික කමෙන්ට් එකකින් දාන්නම් ඉඩ මදි
