Bu dənizin kənarındakı son zamanlarımdır. İsti külək üzümə vurur, telefonumdan nauşnikimə ölümcül səslər o səslər qulağıma hopur, siqaretimi barmağımla külün tökməyi unutdum deyə ucunda yerisən yıxılacaq imişsən kimi ucsuz bucaqsız kül yığılıb. Və o külək o külü daha çox yığır. İstiliyi barmaqlarıma vurur. Heç tökmədən dodaqlarıma aparıram, eləcə apardığım an kül topa ilə havanın axınına gedir. İstəyirəm mənimdə küllərim belə getsin. Mənimdə küllərim bir yanğın kimi sovrulsun. Eyni bu siqaretə hakim olmaq kimi, mənim üçün yanır, menim üçün sönür. Mən kül edirəm, mənim yanğınım üçün dözür. Mənim yanğınımı sevir. Lakin indi mən yanıram bu günəşin altında, bir gram istilik hiss etmirəm. Çünki yanan şey içimdəki alovdur. İstəyirəm bu barmaqlıqlardan düşüm aşağı məndə dənizə atılım. İçimdəki alovu söndürəcəksə əgər suyun içimə çekim. Üzü üstü axınına atılım.. hara aparacaqsa. Onsuz bu dənizi uzun müddət görməyəcəm. Çünki yanğınlarımı özümlə artıq başqa yerə daşıyacam bir neçə müddət sonra.. Həyatımı qurmaq üçün yetəri aylar tamamlandı. Bir sonrakı səviyyəyə keçirəm.
