v.

leyla'nın sokağındaki köpeğin gözlerinden öper mecnun. 

benim annem yok, benim babam yok; benim kanadım yok, kolum yok. benim bir dilim var, bir söyleyişim var bana kalan. sen benim kelimelerimsin; beni dilsiz, lisansız bırakma.

şimdi sigarasın dudaklarımda, 
          biraz sonra beyaz bir kağıt. 
          ve akşam içtiğim bir kadeh içki olacaksın. 
          kimse yokluğunda bunca sevilmedi, 
          kimse yokluğunda ilahlaşmadı bu kadar. 
          saçların böyle daha güzel. 
          sen daha güzelsin. 
          gelecek mutlu günlerin ışığında, 
          her şey daha güzel. 
          ne var ki ayrılığın adı kötüye çıkmış, 
          yoksa bin yıl daha yaşamak isterdim. 
          ve seni bin yıl daha. 
          ayrılıklar içinde sevmek isterdim. 
          umutsuzluğa düştüğüm anlar oluyor, 
          hiç gelmeyeceksin sanıyorum. 
          o zaman kurşun gibi bir korku saplanıyor kalbime. 
          katran gibi bir yalnızlıktır sarıyor içimi
          yalnızlığımdan utanıyorum.

geceler seninle daha uzun, küçük.

sabahın altısında on birinci sigaranı yakıp sekizinci kattan aşağıya bakıyorsun.

bu kozmik acizlik, başardığın her şeyin anlamsız olduğunun verdiği boğucu his, zalim ve umarsız bir tanrı'nın oyuncağı olduğunu bilmen.

"hayatın neresinden dönülürse kârdır." diyen nilgün marmara, 13 ekim 1987'de, henüz yirmi dokuz yaşındayken kızıltoprak'ta yaşadığı evin beşinci katından atlayarak yaşamına son verir.

bon alors, sur la bouche, comme un amoureux.

seviyorum.

çok sigara içiyor. bırakamadı bir türlü. ölümle ilgili hiçbir şeyi ciddiye almadığı için diyorlar, ama değil.