-daisy

bu havası soğuk şehirde, içimdeki sahil kızını yavaş yavaş kaybettiğimi hissediyorum. oysa, o, her sokağı denize açılan büyük şehrin havası bütün hayatımı hiçe saymam için yeterli sebepler veriyordu bana. 

şiir yazdığım sayfanın arasındaki saç telim, orada mı hâlâ?

başardınız. evet. beni olmayı hiç istemediğim biri olmaya itip durdunuz. ve tebrikler. mahvettiniz hayatımı. insanlığa dair inancımı. iyi insan olmaya dair hevesimi yitirttiniz. hep o tiyatro oyunlarında, romanlarda, şiirlerde okuduğum iyi karakterin acımasıza söylediği sözlerden aldığım umut; daima öyle olmaya çaba göstermemi sağladı. oldum da. ama sizler bana bunun mânâsızlığı, bana o acımasız olmam gerektiğini öğrettiniz. kahretsin. 

ister sev ister sevme ama dön artık

ne me quitte pas
          je ne vais plus pleurer
          je ne vais plus parler
          je me cacherai là
          à te regarder
          danser et sourire
          ne me quitte pas 

bana sor güzelim, üzme kendini,
          ben sairim,
          elbette bilirim
          bu yağmurun ne zaman dineceğini;
          ne zaman açacağını havanın;
          ada'ya kaçta vapur var,
          çamlarda nasıl sevişir âşıklar.
          tadını, lezzetini o sevdanın.

son birkaç ayda yediğim kazık sayısından bile ders almam gerekiyor ama aptal olmaya devam ediyorum  ne ironik

dalgalar yüreğimin kıyısına vururken 
          ben yine seni düşünüyorum 
          ve aklımdan çıkmanı diliyorum 

unut beni
          unut beni
          sen unut beni
          vuruyor ayrılık tam kalbimden

daha gündüzden içimizdeki acı kendini belli ediyor. bu burukluk nasıl geçecek?