siirlerdecanverdim

seni koyduğum yerim sızlıyor. 

dönebilmek o dönüşü olmıyan yollardan
          sürekli bir aldanış bir daha bir daha
          hiç bitmeyecek gecelerden bir sabaha
          çıkabilmek ve sevmek durmadan usanmadan

ah, insan nasıl çıldırmaz nasıl
          bir çaresizlik,
          bir umutsuzluk sarmış her yanı.
          aranızdan insanlar geçer.
          bulutlar geçer.
          o kırmızı mürekkep gibi dudaklarıyla, zoruna
          utanarak gülümsemeye çalışır. 

bana derin denizleri izleten,
          önceden birlikte izlemiş olduğumuz, fakat şimdi hayatın ve düşüncesizliklerin bizi ayırdığı, her şeye rağmen hala herkese karşı savunduğum, belki de hala “güzel” hatıraları, onların bana armağanlarını avuçlarımın arasında tutup gözyaşlarımı dökerek hata ettiğim, fotoğrafların çoğunluğunda onların olduğu, hala geleceklermiş gibi eski bir an’da orada olduğumuz insanları oralarda beklediklerim;
          özlüyorum, burnum sızlıyor, kalbim sancıyor. 

aramızdaki gürültülü savaş bazı şeyleri konuşmadan bitirdi. ilk cümleyi ben bıraktım aramıza. onun sessizliğiyle sanki zamanın bir yerlerinde asılı kalmıştık. hâlâ bir şiir gibi aklımda yerini koruyor bu gürültülü sessizlik. başımı iki yana salladığımda geçeceğini sanıyorum, çocukça bir düşünce olduğunu bile bile. inandıklarım uğruna gelmiştim bu hâle. 
          bir hata olduğunu, epey sonra anladım. 
          ama kalbimdeki derin yara, sızlayarak kendini hatırlatmayı hiç bırakmadı. bense bazen bir kabus bazen ise bir yaz gününün tatlı esintisi gibi bir rüyayla onu gördüğüm gecelerde uyanıp göğü izlerim. ellerime bakarım, tüm şanslarımızı nasıl kaybettiğimize. bu yokluğu kavrayamıyorum. 

ağla sen de sen de ağla
          bir alaca karanlıkta 
          

“o hep sakindir, üzüntüsünü belli etmez” 

bekledim, ağlarken arayabileceğim birini bulmayı bekledim.

sözümü yutmak zorunda kalmak

ne olur, ne olur artık kötü bir şey olmasın.