Tüm sosyal medya hesaplarımdan gündeme dair şeyler paylaşıyorum zaten ama burada da bu konu hakkında sessiz kalmak istemedim.
Öğretmen kavramı benim için bu hayattaki şanslarımdan birisi oldu hep. Okulda zorbalığa da uğradım, kötü dönemlerden de geçtim ama bana tüm bu zorlu süreçlerde ilk el uzatan kişiler arkadaş sandığım kişiler değil öğretmenlerim olmuştu. Çok uzun zaman oldu ben ortaokuldan mezun olalı ve hala daha yolda karşılaştığımızda koşarak birbirimize gidiyoruz. Sadece dört duvarın arasında değil koca bir hayatın içerisinde bizlere el uzatanlar onlar.
Okulda anne ve babadır öğretmen, abla, abi... Sen ne olmasını istersen onu olurlar. Çünkü onlar bu vatan için hayırlı bir insan olma yolunda bize en başında ışık tutanlardan.
Sonra çocuklar... Okuma umuduyla gittikleri okulda hayatları son buldu. Bu o kadar uç nokta bir şey ki... Belki doktor, belki öğretmen, belki mühendis olacaklardı. Hayalleri de hayatları gibi yarıda kaldı. Ve kendini bilmez şahıslar yüzünden.
Ülkece bizler çocuklara sahip çıkamadık. Hani sözün bittiği yerde olduğumuzu düşünüyorum.
Bende bir öğretmen adayıyım. Okurken her ne kadar bazen pes edecek gibi olsam da küçücük bir çocuğun parıldayan gözlerle sana baktığını görmek, insana yürüdüğü yolun doğru olduğunu hissettiriyor. Bir öğretmen binlerce öğrencinin hayatına dokunabilir ve her öğrenci o öğretmenin hayatında güzel birer iz bırakabilir...
Elimizden büyük bir şey gelmez belki farkındayız ama en azından çevrenizdeki çocuklardan başlayarak doğrular konusunda onlara yol gösterin. Elleri silah değil kalem tutmalı onların... ♥️ Atamızdan emanet kalan bu vatanda güvenle mutlulukla yaşayabilelim.