Bir şeyleri herkesin gözü önünde yaşayan, herkese bağıra bağıra anlatan insanlardan nefret ediyorum.
Belki bu benim insanlara karşı olan güvensizliğimdir ama bence doğru olan bu. Ben bazen en yakın arkadaşıma bile yaşadıklarımı söyleyemezken random bir insan gelip herkesin ortasında anne ve babasının boşanmış olduğunu ya da ebeveynleri ile olan kavgasını anlatabiliyor.
Şahsen ben bırak boşanmış olmalarını annemin babama mal dediğini bile elaleme anlatmam. Neden anlatayım ki? Bunu anlatmış olmam bana nasıl bir avantaj sağlayacak? Annem ile babamın boşanmış olduğunu söylememin bana hiç bir artısı olmayacak. Aksine yaptığım en ufak şeyde herkes bana acıyıp diyecekler ki "onun annesi babası boşanmış. O yüzden böyle"
Ya da kendimden nefret ettiğimi ve sevmediğini söylemek ne kazandıracak bana? İnsanlar sadece beni bu noktalardan vurmak dışında hiç bir ley yapmayacak. Kendimi çirkin bulduğumu söylesem ne yazacak? Anlamıyorum neden herekse her şeyi söylüyorsunuz bilmiyorum.
Mesela kerdesim psikolojik destek aldığını ve ilaçlar içtiğini neden bana ya da başkalarına diyorsun? Sana deli ve sorunlu çocuk muamelesinden başka hiç bir geri dönüşü olmayacak. Sen bunu herkese söylememelisin.
İnsanlar cahil. Bu yaşadıklarını ve hissettiklerini herkesin bilmesine gerek yok. Gün gelir onlar da bu dediklerini bir güzel kullanırlar.
Geçmişte yaşadıklarımı ve hissettiklerimi birilerine anlattığım için o kadar pişmanım ki.
