Kimseye surekli derdinş anlatip insanlari bogan birisi degilim, mumkun oldugunca da icimde yasarim her seyi, duygularimi acmam kimseye. teselli de istemem, tavsiye de istemem. ziril ziril aglasam da o an kimseye bunu belli etmez her sey yolundamis gibi devam ederim. ilgi de istemem, cogu insanin saygisina da ihtiyacim olmaz. ama o kadar tukenmis hissediyorum ki artik, surekli ustume gelinmesinden her gunun kavgayla gecmesinden, cabalamaktan, cabamin gorulmemesinden o kadar yoruldum ki. ben yine icimde hallederim her seyi, kimseye de ihtiyacım yok biliyorum. kalabaliktan, hayatimda cok fazla insan barindirmaktan da hoslanmam. ama beni cok iyi tanıyan birisinin dizlerine uzanip saatlerce hic konusmadan durmak istiyorum iste.
