smeralys

ancak diyorum ya, akılsızın tekiyim. 
          ben mi bileceğim şu hınzır dünyada ne doğru 
          ya da ne değil? 
          inim inim inler dilim,
          gerdanımda kendine yuva yapmış o çirkef aşktır benim dinim.

günlerden sonra bir gün,
          şayet sesimi fark edemezsen
          rüzgarların nehirlerin kuşların sesinden,
          bil ki ölmüşüm.
          fakat yine üzülme müsterih ol,
          kabirde böceklere ezberletirim güzelliğini.
          ve neden sonra
          tekrar duyduğun gün sesimi gök kubbede,
          hatırla ki mahşer günüdür,
          ortalığa düşmüşüm seni arıyorum.