snow

Nickimi terk ettim…. 

hep gizli bir stalker'ın bu hesabı bulup okuduğunu, benim hakkımda bir şeyler okuyup bilgi edinmeye çalıştığını düşünüyorum. düşünmüyorum hayal ediyorum. aklımın ucundan geçiyor diyelim. öyle bir şey varsa bana ulaş lütfen 

Seni seviyom

anlamak bazı şeyleri düzeltmez. çoğu şeyi hatta. öyle olsaydı babam böyle olmazdı. ben babamı görüyorum. ama o kabul etmiyor. gölge kimliği ile yüzleşmeyen kimse de edemez zaten. çok anlamak iyi değil bu yüzden. hikayenin sonunu değiştiririm diye düşünüyordum. hiçbir şey olmuyor. olsa bile ne olurdu ki? karşılığında ne alacaktım? yetecek miydi? bir süre sonra kendini o kadar iyi anlıyorsun ki nefret etmekten başka seçenek kalmıyor. benimki hastalık ile birleşti sanırım ondan öyle oldu. sessiz geçiyor. yoğun geçiyor. kimseye yüklemek istemiyorum. ağlarken gidip anneme bile sarılamıyorum. üzülmesin diye. üzülmek ayıp evde ama hep çok üzülüyoruz nedense. en çok babam sessiz üzülüyor. o kadar çok anlıyorum ki çıkış yolu göremiyorum. karman çorman oldu. bazı şeyler de böyle diyip bırakmak lazım sanırım. sıkışmış hissediyorum. kimse suçlu hissetsin istemem. suçluluk hissi en ağırı. iğrenç bir şey. belki de yöntemim yanlış bilmiyorum ama ne zaman düzeltmeye çalışsam aynı yere takılıyorum.

yaşananlar aklıma şunu getiriyor. çok şey getiriyor da hangi birini yazayım. hepsi bilinen şeyler. atatürkü anlamak. zihnini anlamak. neleri feda ettiğini anlamak. atamı anlamak. anlamak ki umut ışığı bulmak. anlamak ki ayakta kalmak. anlamak. atatürkü anlamak.

niye herkesin sorunları var niye hepimiz depresyondayız amk? niye hepimiz farklıyız diyip aynıyız? bende öyleyim. çok sinirimi bozuyor.

bir kere arkadaşıma ben sokakta kalçamdan bıçaklansam (hani popo ya komik durur) ses çıkaramam utançtan demiştim. gülmüştü. böyleyim işte. neyse kendimi çok victim rolüne sokuyorum. değilim. kötü biriyim bazen. çok. bugün kardeşim benim yüzümden baya ağladı. hastayım hastayım hastayım demekten başka bir şey yapamıyorum. beynim çok garip çalışıyor falan filan işte çok sıkıldım bunlardan. her seferinde başka döngü başka konular. ama girdiğim çukur hep aynı. aynı şeyleri tekrar tekrar döngü olarak yaşamak çok sıkıcı.

her şeyden tetikleniyorum. her şeyden. sırf bu yüzden dizi film izleyemiyorum. şarkı dinlemek bile tetikliyor. çok mutlu olmak bile çok rahatsız hissettiriyor hemen o hissin tükenip bitmesini istiyorum. ruhum çok hassas safsatalarını artık kendime okumak istemiyorum neyse ne işte. günümüz dünyasında yaşamayı zorlaştıran bir hastalık bu. burada bile kendime iki güzel söz söyleyip ruhum ne kadar hassas diyemiyorum çünkü inanmıyorum. inanmadığım şeyi de diyemem. burası da benim günlüğüm zaten amk kimse karışamaz. genelde kendi iç sesimle konuşuyorum. kendime bir dünya kurdum. o dünyanın dışına çıkamıyorum. çünkü çıkarsam hep tetikleniyorum. tetiklenmediğim zamanlarda da hayattan zevk alamıyorum sadece boğulma hissi ve hissizlik yaşıyorum. böyle bir döngünün içinde gelip gidiyorum. beynim benden önce gidiyor hep. o yüzden ağzım bir kere açılınca da sanki elimden konuşma hakkımı alacaklar gibi hızlı hızlı konuşuyorum hep. ne istediğimi bende bilmiyorum. zihnimi anladığım için artık kendimi suçlamıyorum eskisi gibi. ve algım da bu tetiklenmelerle birlikte sürekli değişiyor. her an başka bir şey düşünüyor ya da yapıyor oluyorum. çok yorucu.

hepimiz aynıyız aslında ve bu beni çok rahatsız ediyor. kendimi ben ve insanlar diye ayırmışım ama hepimiz aynıyız. o zaman niye kendim gibi birileri görünce dayanamıyorum? bence bu kadar dışlanmış ve değersiz hissetmenin sonucunda ben farklıyım, bunu mecburen nişane gibi taşıyorum. başkası elimden alamaz demenin farklı bir yolu.

bir şeyleri anlatmak bana o şeyi değersizleştiriyor gibi geliyor hep. biliyorum öyle değil. ama açık açık anlatmayı hiç sevmiyorum. hep gizli gizli şifrelerle konuşuyorum. konuşmuyorum daha doğrusu işaret koyuyorum bir yerlere. insanlar anlattığında hiç değersiz olmuyor ama ben anlatınca çok değersiz oluyor. bu benim zihnimden kaynaklı sanırım. komik değil mi? kendimi ben ve insanlar diye ayırmışım.