snow

herkes kendine çok değer veriyor. ben asla öyle yapamıyorum. bunu çok derinden anlıyorum artık. kendim hakkında ufacık bile olsa iyi bir şey söyleyemiyorum. çünkü inanmıyorum. hem çok üst görüyorum kendimi herkesten hem de çok aşağı. her zamanki gibi bu da hiç ortada değil zaten neyim ortada oldu ki? insanlar neye inanıyorsa o oluyor. ben inanamıyorum çünkü güzel şeylere inanamıyorum. hak etmediğimi düşündüğüm için mi bilmiyorum. inanmak lazım. kendine güvenmek lazım. utanmamak lazım. istemek lazım. arkasında durmak lazım. hiçbiri bende yok ben kaçarak güçlü olduğumu sanıyorum sadece hiçbir şeye cesaretim yok.

eskiden anlatırdım bir şeyler. beceremesem de denerdim kendimi anlatmayı. utanır sıkılırdım arada anlatırken. şuan bir durup düşünüyorum da. kimseye hiçbir şey anlatmam.

anlaşılma meselesi kafamı çok meşgul ediyor. çok yanlış yerlerde arıyorum. artık aramayı bırakıyorum. umutlarımı içimde öldüreceğim bir süre. boğuyor beni çünkü. çenemi de kapatacağım. evet söylemem gerek farkındayım ama yapamıyorum işte. susmak istiyorum hep. ağzımdan çıktıkça pişman oluyorum çünkü. kendimi farklı sanma olayını da aşmam lazım nasıl yaparım bilmiyorum. belki cidden öyledir. sanmıyorum ve bilmiyorum.

ben insanların işine yaradığım için sevildiğimi düşünüyorum. hep böyleydi. gerçekten beni değil de onlara hissettirdiğim şeyi seviyorlardı. onları anlamamı seviyorlardı mesela, görmemi seviyorlardı, anlayışlı olmamı. beni değil. seni görmek istiyorum mu dedi mesela muhtemelen başına bir şey geldi onu anlatacak. gayet de belli ederlerdi niye geldiklerini. seni özledim diyorlarsa beni değil anlayışımı, dinleyişimi özlerlerdi mesela beni değil. okula gelmesem gelmediğim için değil sıkıldıkları için gelmemi istediler. bunlar temel örnekler. hep insanlar için farklı olduğumu düşünmüştüm ama hiçbir zaman değildim. kullanıp attılar hep. bende gerçek beni unuttum. çoğu zaman hissedemiyorum. o zamanda aynıydı sanırım rol yapıyordum belki de. hiç bilmiyorum. tek bildiğim hep işe yaradığım için sevildiğimi hissediyorum o yüzden kim olduğumu da karıştırdım. her şeyi karıştırdım. ben birilerini de suçlamıyorum aslında. bende garibim. bende neyi niye yaptığımı bilmiyorum. random yaşıyorum. düşünmemek en iyisi. ama artık kendimde gerçek bir şeyler hissetmek olan şeyleri engelledim. hep bir şüphe duyuyorum sevgiden.

bugün yine çok kötü rüyalar gördüm. rüyalardan çok etkileniyorum. göğsümün ortasında bir şey var. gitmiyor.

bugün son noktaydı. artık hasta olduğumu iliklerime kadar hissediyorum. ya hastayım ya şerefsiz biriyim. ya da artık normal olan bu. ben kendimi anlıyorum ama dışarıdan bakan birisi manyak derdi. bu da işin hastalık kısmı. hayır işin hastalık kısmı başkasının manyak diyecek olması değil bana da tuhaf gelmesi ama bu tuhafın normalim olmak zorunda olması ve buna katlanmak zorunda olmam. hep aynı döngü. bu kez susturmaya çok kararlıyım. gideceğim doktora. acaba ben mi çok abartıyorum? bazen başkalarına durup bakınca bende olan şeyler çok normal geliyor.

eve hapsoldum çok acı çekiyorum. evden çık denilecek bir şeyde değil. evden çıksam ne olacak ki benim ruhum buraya hapsolmuş. çok acı çekiyorum. çok canım yanıyor. korkuyorum.

bu aralar garip rüyalar görüyorum. özellikle sabah tekrar uyuduktan sonra görüyorum hep. eskiden hayatımda olan insanları görüyorum genelde. bugünde aynısı oldu. kötü hissettiriyor. erken yatsam iyi olur.

bugün garip bir gündü. borderline olduğumu fısıldayan düşünceleri iliklerime kadar hissettim. daha fazla bir şey söylemeyeceğim. çünkü ne desem saçma kalacak. böyle kısa ve öz kalsın.

masumiyet müzesi beni çok etkiledi amk. ben kemalin aşık olduğunu düşünmüyorum tamamen takıntı. bence rahatsız edici genel olarak. istemezdim beni görmeyip nesne haline getiren birini. ama füsunu görseydi eğer o zaman kemalden iyisi yoktu. aşk zehirli bir şey gerçekten. en azından benim tanımım öyle. herkes yaşayamaz. sevda başka, aşk başka.