yuki.

Merhaba ben bir aralar taehyung için yazdığınız hikayeyi çevirmek için gelen bir kızım ve görüyorum ki kitapı silmişsiniz o kadar güzel bir hikâyeyi nasıl kıydınız yazımı o kadar güzel di ki ben onu bilinsin ve insanlar aslında bu şekilde olması gerektiğini göstermek istiyordum lütfen bir yerde durduğunu söyleyin ki ben onu Korece ye çevirip bu kadar kötü hikayelerin yanında bir melek gibi kalacaktı lütfen mesajımı ciddiye alın lütfen iyi hayatlar dilerim her daim istediğiniz gerçekleşir inşallah.

Merhabalar☺️ hesabınız o kadar güzel ki bayılıyorum. Ben pek k pop pek dinleyen biri değilim ama yazdığınız her bir cümle o kadar güzel ki bence daha fazla hikaye yazmanızı öneririm. Çünkü bu platform içinde o kadar çok şiddetin bol olduğu cinselliğin bol olduğu hikayelerden çok var ki sizin bu şekilde hikayeler yazmanız o kadar gùzel ve muhteşem ki bence diğer üyeler için de yazmanızı öneririm ve çok isterim bence benim gibi düşünen arkadaşlar da çok olduğunu düşünüyorum. Umarım bu mesajımı görür ve geri dönüş yaparsanız çok mutlu olurum! ve sizden de Instagram hesabınız var ise bana yazmak isterseniz yine fazlası ile çok mutlu olurum. 

Oldum olası kendimi aradım ama fark ettim ki aradığım her an daha çok kaybetmişim. 
          
          Şimdi çok uzaklarda. 
          
          Artık bulamazsın.

Biliyorsun, intihar bedenini öldürmek değildir sadece. Bazen insan ruhunu da aşağı atabilir ve bunu kimse görmez. 

https://open.spotify.com/track/3s8h5i6wYqDoL2NkEg41w9?si=Hx75mzBoQ8m8ku5DgyJagw

Güzel ay'ım...ne çok zaman geçti

Hâlâ dün gibi içimdesin. Kuytum, köşemsin. Zor zamanlarımın dinginliği, gözümdeki fersin. Zaman istediği gibi gelsin geçsin, sen benden hâlâ geçmedin. Sevdiğim sızım, buranın bana kattığı en güzel detaysın. 
          
          Ve ben hâlâ seni seviyorum konuşmasak, görüşmesek bile...
          
          - Petunya (ya da senin bildiğin gibi)

Saçların buket buket çiçek kokuyor,
          gel yerleş, gönlüm seni bekliyor. 
          
          ❤️

ben bu kadardım işte, birinin hayatındaki suçluluk hissi kadardım.

sanırım mutlu gibi davranmanın da bir sınırı olmalı artık, nitekim bu da ruhumuza yaptığımız bir işkence değil mi?