hayat

şimdi hiç sevmemiş gibi yapıcağım, yani büyük bir oyun oynayacağım. unuttum diye kendimi kandıracağım. 

hayatımı mahvettim. üstelik bunu yaparken aklım başımdaydı. hayatımı bile bile mahvetmemin tek bir sebebi vardı: aşıktım ve dünyanın geri kalanının gözümde zerrece değeri yoktu. 

birden kaldırımlardan taşan kalabalıkta onun da olabileceği aklıma geldi. 

Kendimi odanın bir köşesine bıraktım, öyle gelişi güzel. Kalkmayı düşünmedim bile, sanki kalkmak başka bir hayata aitmiş gibi. Zaman geçti, duvar aynı kaldı, ışık aynı, ben biraz daha eksildim sadece. İçimde ne varsa yanımda oturur gibi durdu; ne konuştu ne gitti. Hepsi susmayı seçmiş gibiydi, ben de itiraz etmedim. Bir şeyleri düzeltme isteği bile uğramadı artık içime. Sanki her şey olduğu yerde kalınca ben de dağılmıyormuşum gibi ya da dağılmak da umurumda değilmiş gibi.

bir gece habersiz bize gel, merdivenler gıcırdamasın. öyle yorgunum ki hiç sorma, sen halimden anlarsın. sabahlara kadar oturup konuşalım, kimse duymasın. 

seni istiyorum yanımda her gün, bu durum beni mahvedecek. 

https://youtu.be/6xpBy0EuiC8?si=PRt4qntR764ctDfy

biliyorum, gidecektin. 

en iyi yönüm, en büyük zaafımsın. 

dostlarımla muhabbetim matemim