sokakkedisii_
sokakkedisii_
o gün kaldırımda oturup saatlerce ağladım
sokakkedisii_
bazen insan bir bankta otururken bile kendini orada fazlalıkmış gibi hisseder ve kilometrelerce yol yürür. bazen insan içi içini yese bile tek damla gözyaşı dökemez. bazen insan, ne yaparsa yapsın bir şeylerin yerini dolduramaz. ne yapmalıyım diye düşünüp duruyorum her seferinde. kendi kişiliğini bulamamış insan başkasına ne diye konuşur? kendi yolunu bulamamış insan başkasına nasıl ışık tutabilir? bir şeyleri yoluna koyamadım. kendi içimde, kendi dışımda.. her yerde fazlalıkmışım gibi hissediyorum. yürüdüğüm bu yolda bile..kendi yolumda bile.
sokakkedisii_
âşıklar ve şairler, ‘s’den, önce özür dilerler, sonra güzel şarap filan içip ‘s‘yi ezerler
sokakkedisii_
keşke kafam kopsaydı sen başkası olmasaydın
sokakkedisii_
hikmet'in olaylarla ilgili bir özelliği: kendini bir süre için kaptırdığı yaşantıların, hiçbir zaman sonunu getiremiyor. neden? üstelik, olayların tüm bütün düğümleri çözülmek üzereyken, davayı terk ediyor; üzerine bir bezginlik çöküyor; sanki bir an daha yaşamayacakmış o şekilde gibi geliyor ona. neden? yarıda bırakıyor her şeyi. herkes, yarı yolda bıraktığı herkes, o yolda bir yere varıyor."
sokakkedisii_
zaten senin filmi izleyesin yokmuş
sokakkedisii_
sokakkedisii_
ayyaş gibi.