solfej-

seni kırk kez sordular
            bilmiyorum dedim
            biliyordum
            sana kırk yerde yıkanmadım
            kirli değilim dedim
            kirliydim
            kırk uykuyu uyumadım sana
            siz uyuyun dedim
            uyudular
            ben dik gölgem kambur
            bu leke başka
            işte kırk yıldır fenayım aslında
            işte kırk yıldır yerine kendimin kardeşi gibi buralarda
            dön dedim
            anlamışsın da beni ilk defa
            sen dönerken evine dönüyormuşsun aslında
            sana çok
            her şeye en az iki defa baktım
            kesmedim kesilmesi gerekenleri
            kırıldılar
            kalbimin çeşitli peygamberleriyle
            tutup saçlarına eyyub anlattım
            dedim senin de saçların cumhuriyetin ilk günleri
            boynun gene boynun ve yüzünün üzgün yerleri
            çok baktım ama seyretmedim sonra hiçbir şeyi
            çünkü anladım kırkı çıkmak ne demek
            ne demek ölünce hep yirmi bir gram eksilen insan

elim ayağım
            sen gittin yağmurun sürdü sonra
            denediğim taş çarşıları oldu dünyanın
            sabır bitkileri
            kırk uykusunu uyuduğum doğu
            kırk yolunu yürüdüğüm sokak
            hayat hep tuhaf bir yapışkanlıkla kaldı boynumda
            dedim kırk sesle yıkansam da gitmez kalbimden sesin

elim ayağım
            taşıma düşman beğendirmekle geçirdiğim o günlerde
            ben iyiyim de kalbim delik
            ben iyiyim de burası doğu
            ben iyiyim de çevrem kötü diye tarif edildiğim her yerde
            bu farz dedim
            bu farz
            bu kesmediğim şeyleri uzatıyorum sanmanızdaki uzun kusur
            bu kalbinizin kenarındaki yavaşlık
            cümlelerimi yarım
            beni duman eden her neyse onun adına
            bu nasıl mümkün ki
            önce gözlerimden başladım ben konuşmaya
            akşamını gördüm dünyanın
            merak, kuşku ve bekleme yerlerini
            hayatın beni tahtaya çıkardığı bir sabah
            kırıldı dünya soğuktur diye yazdığım o kalem
            o ayna
            gördüm
            nereye gitsem ben dik gölgem kamburdu bu dünyada

o uzaklarda göğsünün en maviyle karıştığı ki görünmez olduğun
            pazularının bir yenidünyaya varırcasına kılıç kuşandığı
            daha yeni doğmuş bir bebeğin memeyi ağzına ilk alışı gibi taptaze kokunun
            ve çiğdemleri ezerken nasıl da için acırsa aynı ziya ile
            aynı bitaplık ile
            işte yaslarım ben başımı boynuna
            kilitler tutmadı içerimi
            her biri eyerli her biri örgülü
            hafif kremsi sabunlarla yüzünü köpürt aklına her gelişimde
            tulparladım çünkü ben yiğitliğini her bacağı kırık atla
            her birinden buğlemler doğurdum rahmim toprak ana
            tarlalarda yere yağın süzülen her kuşla bir koşarken yalnız seni düşündüm
            aslını akçaağacın altında tenine fısıldayamadığım her buhranla bir tutar
            gülce alnından en kırca hasretimle nefessiz öperim

takın
            bir küfür gibi takın
            açılın en yılkı gelmekte göğsüme
            açılın kelimeleri ben dize getiremedim ki çatıları birbir çöktü üstüme
            takın
            takın dedim
            takın ki küfre batmasın dilim
            takın ki uludan yüzsüzce merhamet dileneyim

seviden bihaber her bi kalpte temmuz sıcağının yanığı
            tanığı kömürlere buladık sapı altın yaldızlı bir tüfek gibi iliştim gönül kınına
            seni gidi teni tuzlu saçı sırmadır ki göğsümden tuğla tuğla oldu içerim
            sen miydin sahi andığın küffar
            oysa toparlandık
            bakakaldık bak gücümüzle
            yerim sessiz kalmakla ıssız kalmak arasına sarkıtıldığım kadarmış
            yaldızlarının zillerini çaldıramıyorum karanlık bastırınca
            acı gün yasa kesiyor, vurduramıyorum güneşe gongunu
            bir sevişme fasılasından santur imal edemiyorum
            dolunay imbiğinden damıtamıyorum bir çalpara
            bizi sarmış bizi sarmış bizi sarmış bizi sarmış bizi sarmış baştanbaşa baştan başa baş tan ba şa mucizesizlik
            ferman okuyan kölenin yan tarafında mahcubiyetinden kıvrılmış son sayfanın ütüsünde hiçbir keramet yoktu
            kaçmak isterken vuruldu

geçtiğin kırmızı durduğun yeşil unutulmasın

güze el değdirmeyen ellerin nerede?

mevsimi aşka çağıran kuşların nerede senin?

bak, ölüm güzü kıskanıyor

hüsran kere hüsran
            ne de yumuşak
            bilemezsin dudakların
            kırkıncı kez döndüğünde devran
            yaşamanla yaşayacağım
            şakımasa da dudağına ahu kuşu
            bütün güzelliklerden varlığım
            varlığına sinecek
            seveceğim seni
            denizin yeşilinden
            göklerin mavisinedek

öyle koştum sana zinhar bunu yakarış sanma belki içim bir karahindiba diyedir çalkalanır bir sardun gibi
            zahir başa düştü eteklerine sarıldım belki 
            belki hala dizlerimde parkan
            kasketin hüsnüzar senin hakkında 
            hangi şehri dolansam
            bende bir mendilin olsun
            cüzdanımda ateş yazman
            göğsüm ahuzar doluyor hangi tarafa baksam
            saat beş civarı şah damarımı sızlatıyor saçların 
            dişlerinde elma kokuyor ellerinde taze safran
            mor sümbüllere denk tuttum seni ahraz dediler adıma
            kafam ovalara soyunuyor sırtına değince
            çenem yapboz gibi oturuyor köprücük kemiğine 
            belki bağırırsın bunu duysan belki sadece bakarsın
            belki yirmi üç saniye için çağlar sonra lal olur susarsın
            ben rüyalarımda bana gelirkenki adımlarını saydım hepsi de tek sayıydı
            ben sen uyurken dudaklarını okşadım içimdeki çocuk ağladı
            çağlardır boğulmuş bir akarsu 
            kendi içine büyümüş bir fındık ağacı
            her halin böyle olsa ilah diye tapınırdım el bileklerine
            bir gün olsun sıcak ellerini benden eksik etme

ben var ya
            ben
            seni çok özlüyorum.

buralarda öyle kalibresi yüksek kurşunların sıkılması, promili yüksek şeylerin içilmesi yahut etinden et kopartan cümlelerin kurulması seni korkutmasın ben hala bindiğimiz taksideki hastane yolunda parmaklarını tek tek öperken dinlediğimiz şarkıyı duyunca çocuk gibi gülümsüyorum.

ben var ya ben,,,

yaş aldıkça vakit kalmıyor inan sevdaya

şimdi yiyorsa salih desinler adıma

-yalnızca pasak biliyorsun.

göğsünün kafesinde yalnızca-

besbelli ki leşler koruyor şehrin bedenlerini.