solmira_

Bir gin hayatımda bir şeyler düzelirse ve o iğrenç dokunuşları unutabilirsem,geleceğim buraya tekrar.Ben artık ne annesinin yanına her gece gidip özür dileyen bir çocuk ne de babasından hiç bir zaman alamadığı o sevgiyi bekleyen kızım.Ben büyüdüm.Kendş kendimi sevmeye çalışacağım.Önceliğim kendim olacak.Ben dizleri kanayan o çocuğu iyileştireceğim.

Anneler erkek çocuklarını daima sever,kız çocuklarını ise olmalarını istedikleri kişi olurlarsa severler.Babalar ise yalnızca kendilerini severler.Ben ne annemin ne babamın istediği gibi biri oldum.Kendim olmak istedim.Kendin olmak,mutlu olmak.Ben hiç bir zaman kendim olamadım.Ne severim ne sevmem,bilmiyorum.Kendimi bile tanımıyorum,kendimi bile sevemiyorum.Anneme olan bağlılığımı dile getiriyorum ama küçüklüğümün hala dizleri kanıyor.Ne iyileşiyor ne kötüleşiyor.Yalnızca kanıyor.
          
          Şu yaşımda öğrendim ki; anne ve baba sevgisi ile büyümeyen her çocuk hikayenin sonunda iğrenç bi pisliğin arzusunu sevgi sanacak ve hatalar yapacak.Ben yaptım.Onun dokunuşlarını sevgi zannettim.Arada kafamı okşar,gülümserdi.Saha önce kimse benim başımı okşamamıştı.Belki de bu yüzden katlandım ona.Benş biraz da olsa sevebilmezi için.Şimdi farkına varıyorum.Ben düpedüz tacize uğramış,üstünden 4-5 ay geçmesine rağmen yeni fark ediyorum.Ben tacize uğradım.
          
          

Seni azat ediyorum,dalgın bir ölü gibi.