°

◕⁠દ⁠◕

fakat müzeyyen, beni hatırlamış olman canımı öylesine yaktı ki bir bilsen.

ben sana diyorum ki evimi yaktın, sen hâlâ bana bunu yaptı diyorsun. evimi yaktın kaptan, evimi. evim dediğin evimi. ben kül oldum o yangında. senin için hiç mi ah demedi.

eve dönmenin evi terk etmekten daha zor olduğu vakitlerde sana gelmek ihtiyacının bıraktığı mağduriyeti ve mağlubiyeti omzumun kaldıramadığını bil isterim. şu dünyada bu omuzlarıma bırakılan bizden büyük yükü nasıl taşıyamadığımı, sırtımın kamburu ile her sokak ortasında nasıl çöktüğümü bil isterim. sokak sokak seni aradığımı, bulsam dahi sana gelen ayaklarıma veda ettiğimi, sana gelen yolların sen tarafından mayınlarla döşeli olduğu gerçeğinin zihnimde kaç hücreyi infilak ettirdiğini bil isterim. nolur bil, hisset anla. sana hiç bu kadar çok gelmek istemedim. hastanelerde koşarken çıkıp senin kapında köpek gibi sana yalvarmak istediğimi bil isterim. bak, senin uyuduğun vakitler bir bankta seni unutmayı dilerken dahi sana kıyamayışımı bil. bütün anıları unut, bu saydıklarımı bilme ama gülüşünün, hâlâ bir yerlerde güldüğün avutusunun sırtıma dağ, acıma su olduğunu bil. seni daima hep.

bir yer sessiz sedasız nasıl terk edilir. bak ben bir yerde durmayı beceremiyorum. üzülerek kendimi unuttum ve aslında olduğum yer her neresi ise artık, anlıyor musun, dönüşü yok. yazmamı mı istiyorsun. dur da bak. bir otobüsün arkasından gülümseyerek bakmaya benzemez bu. sokakta bağıra çağıra söylediğin şarkılara hiç benzemez. allah aşkına bak, ben neredeyim.

ışığı tekleyen bir sokak lambasına sığınıyorum ben muâllâ. bu saatten sonra evim varmış yokmuş, yıldızlar gülmüş, ay ninni söylemiş, bulutlar saçımı okşamış, gök elimden tutmuş tutmamış ne fark eder.

münevver öldü. ölsün dedim, zaten geçmişte yaşıyordu, ölsün. giderken belki dünyadan bir virgül bile eksilmedi ama ben hissettim abi. içimden son bir gemi kalktı. denizim kurudu sanki.

teoman’ın; “benim de zaten hiç gücüm yok, yüzüm yok, hiç umudum yok. ama bil ki farklı bir hayaldi, işkenceydi bazen, bazen cok güzeldi. ama anlıyorum sesinden kurtulmussun sen. nokta konmus, bitmiş en güzel hikayem" dediği yerdeyim. 

dünya benim olsa yalnız gülüşünden tohumlar ekerim toprağa