Leyl

Dediler yarin de gelmiş, ince de bellerim kırıldı.

Gelmiş bahar, geçmiş yazlar neyleyim.
          Dinleyin derdimi dağlar, söyleyim...

O odanın içinden ne kadar çıkarsan çık, için yine dört duvar. 

Zaman izimizi ikimizi siler.

Kaç yaşına gelirsen gel, her acında yara aldığın yaştan kanıyorsun.  

Güzel kızım, dışarıya neşe saçıyorsun içinde mezar kazıyorsun. 

Yıkılmak sadece binalara mahsus bir şey değil ki Züleyha. Bir insanın bir cümle ile yıkıldığını gördüm ben defalarca...

"Belki de kendi benliğin dışında yeni bir karakterin oluşuyordur, senden ayrı bir karakter..." Psikiyatristim bu gün dissosiyatif belirtilerimin olduğunu söyledi. Aynı zamanda bipolar olabileceğimi de söyledi. Piyasadaki bütün ilaçları kullanmışsın hangisini vereceğim ki sana dedi...Majör depresif bozukluğu, anksiyete, orta derece depresif nöbetler, bipolar bozukluk, dissosiyatif belirtileri ve şizofreni ilaçları... Daha ne kaldı? Bu küçük bedenime daha kaç acı sığacak? Daha kaç doz ilaçla yaşayacağım? Ben daha ne kadar dayanabileceğim? Ben daha ne kadar acı içinde yaşayacağım? Bitsin istiyorum. Çok yoruldum. Bu gün hastanede konuştuğum kadın, genceciksin sen daha nasıl bu hale geldin, sen bunları nasıl kaldırabildin dedi. Kaldıramıyorum ki... Kaldırabiliyormuş gibi görünüyorum kaldıramadığımı hissediyorum. Tükendim. 

Çocuk gibi ağlıyorum. Yaşamak istemiştim. Çok kez... Çok kez sadece mutlu yaşayabilmek istemiştim. Olmadı. Benim zaten mutlu olmaya da hakkım yoktu. Ölmekten korkuyorum. Belki de bunu ilk defa söylüyorum ama ben ölmekten korkuyorum. Ölmek istemiyorum. Ama ölümden başka yolum da yok benim.

Hayır, deliriyorum ama delirirken bile sana geliyorum çünkü sen bana inanırsan ben iyileşirim. Bana bunu yapma.