sorellavasoula

Μια φυλακή. Μια φυλακή από αυτές που φτιάχνουν οι άνθρωποι για πολλά ζώα. Μπορεί να είναι ένα υπόγειο, ένα μπαλκόνι, μια ταράτσα, μια αυλή. Ένα λουρί περιορίζει την ελευθερία τους σε λίγα τετραγωνικά.
          
          https://www.wattpad.com/416210036-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AF%CE%B1-%CF%87%CE%AF%CE%BB%CE%B9%CE%B5%CF%82-%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%86%CF%85%CE%BB%CE%B1%CE%BA%CE%AE

Όλο το νησί έχει βυθιστεί στην απελπισία. Πρέπει να βρεθεί μια λύση, μα κανένας δεν βρίσκει χώρο για σκέψεις. Εκείνη, ανοίγει το συρτάρι και παίρνει τον φάκελο. Κλείνει βιαστικά την πόρτα πίσω της και παίρνει το πλακόστρωτο δρομάκι που οδηγεί στο ταβερνάκι. Η μορφή της επιβλητική, τα μάτια της υγρά, το κορμί της τρέμει....
          
          https://www.wattpad.com/403374885-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AF%CE%B1-%CF%87%CE%AF%CE%BB%CE%B9%CE%B5%CF%82-%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B8%CE%AD%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%B7

Είναι κάποιοι άνθρωποι που μπερδεύουν την ωριμότητα με τη σαπίλα. Μοιάζουν με φρούτα που από άγουρα μεμιάς γίνονται σάπια. Κόντρα στη φύση, δεν προλαβαίνουν να γλυκάνουν. Κι όταν καταλάβουν ότι τα 'χουν μπερδέψει, κρύβονται πίσω από τις λέξεις να μη φανεί η ασχήμια τους.
          
          https://www.wattpad.com/myworks/104645885/write/402518814

I want to believe that one day our planet will look like a big festive table. People from all nations, carrying their cultures in their bags, will be sitting around this table. Everyone will offer the most delicious food and the headiest drinks of his place. Everyone, dressed in their traditional costumes, will dance endlessly! The atmosphere will clean off the exhaust gases and fill with beautiful melodies!
          
          https://www.wattpad.com/402290578-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AF%CE%B1-%CF%87%CE%AF%CE%BB%CE%B9%CE%B5%CF%82-%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B5%CE%B9%CF%82-earth-day-2017

Παπαρούνες, με κατακόκκινα φορέματα, ως άλλες ισπανίδες χορεύτριες, σαγηνεύουν με το φλαμένκο τους τον ήλιο. 
          
          https://www.wattpad.com/myworks/104645885/write/401481098

Γιατί η ψυχή τους, ελεύθερη από τη φυλακή της σιγουριάς, μπορεί να δει την ομορφιά που κρύβουν τα ταξίδια... Την ομορφιά που κρύβει το άγνωστο...

Φορούσε μια σκούρη μπλε ρόμπα, ενώ τα γυμνά, αδύνατα πόδια της ήταν χωμένα σε δυο μεγάλα αθλητικά παπούτσια. Απεριποίητη, έμοιαζε με άστεγη. Κοντούλα, περπατούσε σκυφτή κουβαλώντας στην καμπούρα της μπόλικα χρόνια. Ήθελα πολύ να τη φωτογραφίσω!

Σαν βότσαλο, σμιλευμένο απ' τον χρόνο, σαν κάγκελο σκουριασμένο, φύλακας αναμνήσεων, να χάνομαι στα βάθη της ψυχής μου...

Άλλη μια μέρα, άχαρη, πιεστική, βρώμικη. Μας καθάρισαν επιμελώς, για να είμαστε καθωσπρέπει την ώρα που κάποιος πελάτης μας χρειαστεί. Θα μας στοιβάξουν άτσαλα πάνω σε έναν δίσκο κι έπειτα θα μας πετάξουν πάνω σε ένα τραπέζι. Η γυαλάδα μας δεν θα κρατήσει για πολύ...

Εκεί που κανείς δε βλέπει, τα δάκρυα ξεβάφουν το χαμόγελο απ' το πρόσωπό τους, ελευθερώνοντας τη θλίψη απ' τα νεκρά τους μάτια που απεγνωσμένα αναζητούσε διέξοδο.