soreove

nefretin yalnızlığı... tahribe dönük, küreleri ayaklar altına alan, göğün mavisi ve takımyıldızlar üzerine salya akıtan bir tanrının..., sayıklayan, edepsiz ve kirli bir tanrının ihsası -uzaya, cennet ve ayakyolu fırlatan bir evren yaratma faaliyeti;

“hiçbir zaman bu dünyadaki eğlencelere ve kutlamalara içtenlikle katılamayacağını, yaşamın içinde yalnız ve yabancı bir izleyici olarak kalacağını anlamıştı. ruhu böyle yaratılmıştı onun.”

"when nothing is what it seems
          and the world has been
          pulled over your eyes
          when false light beings flock
          in the dissonance
          we're moving upstream
          down the misanthrope river"

kendimize mahkum kılınmamızla birlikte denge­sizliğimiz arttı. kendine olan saplantıdan kurtulmaktan daha acil bir zaruret yoktur. peki ama bir sakat, bizzat özündeki zaaf olan sakatlığı yokmuş gibi davranabilir mi? devasızlık merte­besine terfi etmişizdir; elemli maddeyiz, uluyan teniz, çığlıkla­rın kemirdiği kemikleriz; bizzat sessizliklerimiz ise boğuk hıç­kırıklardan ibaret. tek başımıza, varlıkların artakalanından çok daha fazla acı çekeriz; gerçeği ayaklar altına alan ıstırabımız ise, onun yerine geçer, onun yerini tutar; öyle ki, katiyetle acı çeken kişi katiyetle bilinçli olur; dolayısıyla, acı ile bilinç gibi birbirine bağlı olan dolaysız ile gerçek bakımından tamamen suçludur.

CATCH MY HEART
          (⁠ﾉ⁠´⁠･⁠ω⁠･⁠)⁠ﾉ⁠ ⁠ﾐ⁠ ♡

i’ll join black despair against my soul
          and to myself become an enemy.

vaktiyle bir “benliğim” vardı; artık sadece bir nesneyim... yalnızlığın bütün uyuşturucularını tıka basa alıyorum; dünyanın uyuşturucuları bana benliğimi unutturamayacak kadar hafiftiler. içimdeki peygamberi öldürmüş olduğuma göre, nasıl olur da insanlar arasında hâlâ bir yerim olabilir ki?

i say i love you twice

but i
          always knew 
          that in the end 
          no one was 
          coming 
          to save 
          me

i am going stateside
          kissing my turkish girl over face time
          3