𝄜

.

"Saçların ıslanır, ellerin bana bağlanır
          Utanır söylemez, diz çöküp sana yalvarır
          Dudakların bana nasıl da yakınken öyle
          Bu rüyadan biri, biri beni uyandırır
          Saatler geçmiyor, bu rüzgâr artık esmiyor
          Bana senden kalan hatıralar da yetmiyor
          Ellerim üşüyor, fotoğraflar konuşmuyor
          Bu zalim dünyada hiçbi' şey beni ısıtmıyor
          Bi' sahne kurmuşum, Kadıköy'de buluşmuşum
          Seninle ağlayıp saatlerce konuşmuşum
          Verdiğim sözleri birer birer unutmuşum
          Üzgünüm sevgilim, düşlerimle savrulmuşum
          Bu dağ bu karları nasıl taşır, anlamadım
          Ben bir kez vuruldum, bir daha hiç kalkamadım
          Sevmeyi denedim, afalladım, afalladım
          Denedim, olmadı, hiç kimseye inanmadım                                                                                                Ah, canım sevgilim, derin bir okyanustayım
          Hiç kimse gelmiyor, bırak bеni, konuşayım
          En azından bugün, bugün de sonbahardayım
          Soracak olursan ben şimdi uzaklardayım
          Ben sana "Gel" dedim
          İçimde kaybolan papatyalardı gözlerin
          Eski bir radyodan çalan şarkıyı dinledim
          Hayatı kahrolan gibi, gururu ayaklar altına alınmış biri gibi

"Bugün aramadım ama bilir o beni
          Çok uzaktayım ama görür o beni
          Eve dönemedim ama bulur o beni
          Bana acımadı ama sever o beni
          
          Karşıma geçsin, göğsüme vursun
          Ben soru sormam, o bana sorsun
          Kim daha yorgun, kim daha üzgün
          Bilir o beni, bilir o beni, bilir o beni"

Nefret ettiğim o sigaranın dumanında boğuluyorum

Bana iğrenç biriymişim gibi hissettiren kimseyi affetmeyeceğim

"Annesi okşamamış saçını
          El oğlu anlar mı acısını?
          Annesi alamamış acısını
          El oğlu sararm mı yarasını?"

iyi bayramlaarrr

"Yanlış yol, çoğu kez doğru tabelayla başlar."

Belki de bir gün, hiçbir kadın ismi haberlerde acıyla anılmayacak.
          
          O gün geldiğinde, rüzgâr bile daha sessiz esecek;
          çünkü sonunda, adalet konuşmuş olacak.
          
          Ve biz, bu kez birini kaybettiğimiz için değil,
          birini yaşatabildiğimiz için ağlayacağız.

“Her harf bir yara, her cümle biraz ölüm kokuyor.”