souslecieI

zamanla hafifleyeceğine dair 
          olan inancımı yitirdim.

rezalet bir geçmişin yükü omuzlarımda.

ganimet diye yağmalanan ne varsa; 
          benim çoktan ateşe verip külünü savurduğum
          eski hevesler.

seni benim dolu gözüme değil de çatık kaşım mı mahvetti?
          oturup derdine dua etmişliğim var, 
          dünya yalansa sende hainsin.

gurbet elde sözlerin mi dağ?

çatlaklar kollar. 
          kırık kilitler arar,

ayağı kırık bir at gibi topallıyordum ortasında hayatımın ve tüfeğin icadına asırlar vardı.

benim en ağır yüküm, kendi omzumdur.

bu kentte kaç kadın var, kim bilir. yılgın ve yalnızlığın koynunda pişman, bir de bunları düşünüyorum:
          dünyayı omuzlarında taşıyan bir sen misin, kızım?

artık beni bu çağdan topla kalbim.