ssmvaa

küsüştük mü gelmedun yeni bölüme..

Yeni hikayemize bir merhaba diyin
          
          
          https://www.wattpad.com/story/413009832?utm_source=ios&utm_medium=link&utm_content=story_info&wp_page=story_details&wp_uname=ssmvaa

Sınavlarım bu gün bitdi.Yarından inşAllah kitaba geri dönüyoruz.Bölümler her gün yayında olucak sezon finaline kadar.Sezon Finalinden sonra 1-2 haftalık aralık olucak.Bu arada bu gün sizlere güzel bir süprizim olucak.Beklemede kalun ❤️

Bölüm uzun bir aradan sonra geldi.Fikirlerinizi merak ediyorum ve diğer bölüm için ufak bir zaman atlaması yaşanmasını istiyorum ne diyorsunuz ?
          Fikirleriniz benim için önemli 

yarin oldu???

Bölümler yarından sonra gelmeye başlicak :)

Size sezon finalinden bir Hazan Alkan hayır silin bu ismi kafanızdan Deren Varoğlu getirdim.
          
          Ta ki bu topraklara... Karadeniz’in o dumanlı, o dertli dağlarına ayak bastığım,gerçeklere adım adım yaklaşdığım o son bir haftaya kadar... Meğer o yirmi yıllık siyah beyaz rüyalarım, buraya geldiğim an bir bir canlanmış... Yavaş yavaş, damarlarımdaki o gizli, o sinsi kan çekimiyle renge gelmiş... O rüyalarımda yüzünü karanlıklar içinden seçemediğim, her hıçkırığıyla benim de içimi parça parça eden o kızıl saçlı, çaresiz kadın... Meğer benim öz annemmiş! Meğer doğduğum o gün, hastane odasında 'bebeğin ölü doğdu' diyerek kalleşçe yalanlarla dünyasını başına yıktıkları o kadınmış! O amansız evlat acısına, o koca, dipsiz boşluğa dayanamayıp 'bebeğimin yanına gideceğim' diyerek iki kez  intihar ederek benim yanıma gelmek isteyen o canım Hicran ablammış meğer! O kadından çalmışlar beni! Canından can koparmışlar, ömrünü, gençliğini, akıl sağlığını talan etmişler!

Bölüm bitmedi ama minik bir alıntı atalım bakalım
          
          Hazan’ı göğsünden hafifçe ayırıp yüzünü ellerinin arasına aldı. Kızının o parlayan gözlerinin tam içine bakarak konuşmaya devam etti, sesi bir anne duası gibi döküldü dudaklarından:"Sende mutlu olacaksın yavrum... Senin kalbin o kadar saf, o kadar temiz ki... Yüce rabbim senin o güzel kalbine göre verecek her şeyi, göreceksin. Bende istiyorum senin benim yavrum olmanı... Çok istiyorum..."
          
          Hazan, Hicran’ın bu sözlerindeki o yoğun annelik şefkatiyle huzurla gülümsedi ve başını yeniden onun omzuna yasladı.
          
          İki kadın, dumanlı dağların eteğinde, henüz adını koyamadıkları ama kan çekimiyle birbirine bağlandıkları o büyük sevgiyle sarmalanmışlardı.
          
          Ancak bu duygusal an, evin ahşap kapısının gıcırtıyla açılmasıyla bölündü. Gezep, Mustafa amcanın yanından ayrılıp ağır adımlarla bahçeye, yanlarına doğru geldi.
          
          Yüzünde çok ciddi, gergin bir ifade vardı. Elindeki telefonu cebine koyarken gözlerini Hicran ve Hazan’ın üzerinde gezdirdi.
          
          "Hicran... Hazan..." dedi Gezep, sesindeki o donuk tonla "Adil aradı az önce. Trabzon’dan sonuçlar çıkmış. İlve raporları almış, bir saate kadar konağa gelecekmiş. Biz de yola çıkalım mı, ne dersiniz?"
          
          Hicran ve Hazan, demin aralarında geçen o derin, gözyaşı dolu konuşmayı ve o büyük sırları Gezep’in görmemesi için çaktırmadan gözlerini sildiler. Yaşadıkları o duygu yoğunluğunu gizli tutarak, birbirlerine bakıp başlarını salladılar.
          
          Hazan ayağa kalkıp, "Tamam, gidelim o zaman," dedi.

kesit falan fırlasan

yorumlara bakamıyor ve yanıtlayamıyorum,minik bir tatildeyim döndüğümde bölümleri yüklicem