theodore

burasi eskisi gibi hissettirmiyor

herşey için doğru anı beklemek yerine doğru anı kendimiz oluştursaydık nasıl olurdu

gt

"oysa" diyordu birisi...
          

saçlarım ağrıyor, canımın sancısı vurdu yine.
          ilk saçlar gidermiş biliyorum ve belki de yine gidecek, peki ne zaman düzelecek hislerim, ne zaman uzar saçlarım.

limanlar; uzun yolculukların durağı, sancılı ayrılıkların ve heyecanlı bekleyişlerin deniz üstü duygu bekçisi limanlar...
          

ve bir şey beni ele geçirdi 
          onlar benim gördüğüm dünyayı görmüyorlar 
          göğsümdeki kalp atışı zayıflıyor 
          bu bana gerçekten ağır gelmeye başladı 
          kaçıp gitmek istiyorum 
          ve kendimi güvende hissedeceğim 
          bu üzücü dönemde kötü günlerin sık gelmediği bir yer bulmak istiyorum 
          sevilebileceğim 
          Kusurlarımdan kaçmak zorunda olmadığım 
          ve düşüncelerimden korkmak zorunda olmadığım bir yer bulmak istiyorum 
          peşinde olduğum bu yüksekle

her gece kafamin en ücra köşesinde susmayan o sesler, sessizliği duyunca ortaya çıkıyor. çoğu kez uykumu kaçırıyor cevap bulamiyorum, 

şovalemde yarım kalan bir tablo, devamı icin neye ihtiyacim var..? belki biraz daha zamana ihtiyacım var; bazi renklere, bazi seslere, bazi görüntülere, bazi duygulara..

bazi zamanlar -sabahın yeni aydığı vakitler- bir kac saatlik yağmur merasimi olur denize karşı, damlalarin ulaştığı ve daha iyi görebilmek icin gozlerimi ovarak baktığım deniz oyle guzel gelir ki gözüme, ancak ic çekerken fark ederim serinligi.