subumbrare

Ve haziran ayım o kadar yoğun ki ağlamaya bile ancak İstanbul’un yüz yıllık ulaşımlarında vakit bulabiliyorum. Annemi özledim. Babamı da. Kardeşlerimi de. Yusuf’a kaptırdığım odamı da. Allahım beni evime ulaştır.

Terapide yazamıyorum diye ağlamak da uzunca bir süredir iki arkadaşım dışında herkese meşgulüm yalanı sıkıyor olmak da bana şok oldu. Ve bunlarla birlikte yüz tane daha olanlar bir de bitenler. Şeyhim bana şarkı gönder.

Şimdi de canım ağrıyor işte, of.

Evet nefeslen.

Tamam, kendini kasma ve nefeslen. Geçecek, dünyanın sonu değil. Etrafındaki şeylere odaklan. Noktaya, virgüle odaklan ve nefeslen. 

Ağlamamak için sürekli gözümü ovuşturuyorum. Yutkunuyorum ya da. Uyuyabilsem çok güzel olurdu. Terapiler ne zaman işe yarayacak. Bedenim ağrımasın istiyorum artık. Lütfen. 

Kim product ownermış kim project managermış kim sik üniversitesi bok bölümü okuyormuş, seninle birlikte öğreneceğiz. Sinirim içimde kaynıyor. 

Sen o toplantıya bir daha geç kal, sonrasında da bana götünden konuş bakalım. Deneriz kim ne yapabiliyormuş.

Okula gidip sunum yaptım, kaldı ki hatalı hazırladığımızdan bilgisayarı yanıma alıp otobüste yeniden düzenledim. Sonra başka bir derse daha girdim. Eylül’le kahve içtik ve ona şok olacağı şeyler anlattım. O beni üzdü. “Ben annesiyle arası iyi olan bir kız değilim.” Canım benim, keşke senin de annen olsam. Yurda geldim, biraz karbonhidrat ve karanlık bir ortamla kendimi zorla uyuttum. Ölüm gibi bir saatti, saçma sapan rüyalar da cabası. Kübra çağırdı, onunla oturduk. Sonra Selen’e kıyafet seçtim ve bedeni hakkında kötü konuştuğu için benden azar yedi. Şimdi de su içerek kendimi kitap okumaya hazırlıyorum. Midem yanıyor bir de. Sigaradan mı yoksa genel huyundan mı anlamaya çalışıyorum. Öyle işte. Kamburumu yontmaya çalışıyorumz

Baby, take a look. We have it all.

Çok zor 

Yanımda durduğu her seferinde kolunu komple omzuma atmak değil bu, avucunu bir omzuma yaslaması demek. O kadar tatlı bir hareket ki, geldi benim muhabbet kuşum diyerek ona içselleştireceği bir persona hediye ettim.

O kadar komik bir farkındalıktı ki… kızları uyandırmamak için gülüşümü yemek zorunda kaldım.