@subumbrare
Sizin olmayan aile yapınızı sikeyim ben.
Sizin bu birbirinize haklı çıkma çabanıza 19 yıl verdim ben. Eksiğiyle. 19 yıl. Hala bir basamak yukarıda olmanın derdindesiniz. Bense size hakkım helal mi değil mi onu düşünüyorum. İkinciyi düşündürdüğünüz her durumdan nefret ediyorum.
Oğlan fena hoşuma gidiyor. Durum bu.
“Ya şu sigarayı bir kere içine çeksene.”
“Yok kanka, buralarım çok acır sonra ya.”
“Ne kadar ılık bir kız olduğunun farkındasın değil mi?”
Gözümden öpersin ve mutlu olurum.
Çok yazmak istediğim şey var aslında ama ben üzgünken yazmaktan kaçanlardanım. Zehri dünyaya ait kılınca tekrar denk gelme ihtimali çok yüksek oluyor. Kaburgalarım ardında sönümleyeceğim. Hep öyle oldu. Ensemin düğmeleri buradan öte geliyor.
Ayrıca, Haliç metronun iki farklı yönünde olmamız dolayısıyla aramızda beş metre vardı. İki tane de ray yolu. Sarı çizginin arkasına geçsin, Allah korusun metro gelirken ben orada değilim koruyamam diye el kol hareketleriyle geriye gitmesini söyledim. “Ne? Geliyim mi?” Diyerek adım attığında uçmayı insan bedeninde keşfedecektim. Tam metro gelirken videosunu çektim, rayların ardında kaldı. O gün, kulağımda patlayan her treni raylara yeniden ait kılan oydu. O gün hayata katıldıysam ve bir paket sönmediyse ciğerlerimde edepsiz güvem sayesindedir. Canım arkadaşım.
Çok özledim diye Salı aynı günü her detayıyla yeniden yaşamayı teklif etti. Öyle bir şeytan öyle bir büyücü ki, iş yerindekiler ve evdekiler haberdar olmadan bir izin koparmış ve bayıla bayıla Balat’a geliyor bu heyecanıyla. Ne diyebilirim ki, büyülenen de çok memnun.
Bugün, canım arkadaşımın acısını fazlaca içselleştirdiğim için kursağım çalkalanıyor.
Öyle bir kabus gördüm, öyle bir kılıf geçirdim ki üzerime onun sancısını bizzat o an şahit olsam bu kadar net bulamazdım bağrımda. Sabahtandır donuk bakıyorum etraftaki renklere, keşke senin gözlerinden ağlayabilsem canım benim.
Pinterest rastlaşması istiyorum- hemen şimdi.
Çok üzgünüm aslında şimdi. Hep böyle olur. Hislerimi gömerek onları yok ederim sandım ama sadece adlarını gözümün önünden kaldırıyorum. Hala göğsümde. Sigara da geçici bir dopamin. Bu şarkı da çok eskiye dayanıyor. Fotoğraflara bakmak ve sahip olamadıklarımı düşünmektense başka hayatların bir saniyesine yük olmak istiyorum.
Ayşegülümü Ocak sonu gibi bizim eve atıyorum. Zafer her zaman benim olur canım.
Az önce ceketimi çıkarayım derken o kadar ters bir hareket yaptım ki omzumun ve boynumun yanmasından sevinemiyorum bile ama sen bana bırak savcım, ben o havalimanında seninle sabahlayacağım.
Beynim kafamın içinde dönüyor sanki. Epey komik aslında.
•sixfeetunder•
Unutulmamak için ölüme yakınlaşan şu Fahriye’ye de bakın. Hayata çaktığın çivilerin pası senin bu gündüz gördüğün rüyalardan. Uyanmayı hiç öğrenemedin. Uyku nedir bilmemene rağmen.
Apranax içince aralıksız uyudum. Başımı felaket döndürüyor ama uykuya da o kadar ihtiyacım var ki, küçük bir film krizinden sonra çok iyi geleceğine inanıyorum.