suicidalones

@suicidalones Üzerinden yıllar geçti, mezun oldum, artık öğretmenim, yirmi beş yaşındayım ama CS’u yazarken içimde barındırdığım hislerin neredeyse hepsi hâlâ benimle. Onlarla yaşamayı biliyorum yalnızca, tek fark bu. Bu yüzden bir daha CS gibi bir kurgu yazabilir miyim, yazarsam da kendimi bu kadar içine katabilir miyim bilmiyorum. Ve yine bu sebepten ötürü, yazım dilini hiç beğenmiyor olsam bile CS’u hiçbir zaman kaldırmayacak ya da düzenlemeye almayacağım. Hatalarıyla ve yanlışlarıyla bile bir parçam olarak görüyorum çünkü onu.
          	  
          	  Uzun lafın kısası, bu yolculuğumda bana eşlik ettiğiniz için teşekkür ederim. Okurken kendinizi bulduğunuz her satır için de çok üzgünüm. Umarım hepimizi çok güzel günler, huzurlu ve sağlıklı bir gelecek bekliyordur, ve hiçbirimiz hiçbir zaman kendi savaşımıza yenilmeyiz.

@suicidalones Bu yüzden gereksiz boğucu, üzücü, dramatik ya da abartı bir kurgu olduğunu düşünenler muhakkak vardır, buna da hiçbir sözüm yok çünkü gerçekten öyle. CS size benim kendimle olan savaşımı anlattı aslında seksen bölüm boyunca. Hayatım boyunca hep, ‘acaba sevilsem ya da sevsem bu düşüncelerimden, hislerimden kurtulabilir miyim?’ diye sordum kendime. Bunun cevabını arıyordum. Zamanla da öğrendim kurtulunamadığını. Bir ara, sanırım 2025’teki özel bölüme “artık majör depresyon teşhisim yok, bpd’nin daha doğru bir teşhis olabileceğini düşünüyor doktorum.” gibi bir not düşmüştüm. En basit örneği verecek olursam eğer benim için tüm bunlar yeniden değişti, ve bu sefer masada başka ihtimaller, teşhisler var. Psikiyatriye yeniden başlıyorum, ilaçlar deseniz yine aynı. Sağlıklı bir zihne sahip olmanın ne olduğunu hiç öğrenemedim desem daha doğru olur. Ve tam da bu sebepten ötürü 19-21 yaş aralığındayken, üniversitede herkes, tüm arkadaşlarım, hatta bazı hocalarım bile benim kendi hayatıma son verebileceğim korkusuyla yaşıyorken, doktorum bana yatış vermek istiyorken içimi dökmek için bir şeyler yapmam lazımdı ve CS bana araç oldu.

@suicidalones Ben normal şartlarda çok maymun iştahlı bir insanım. Kalem tutmayı öğrendiğim günden beri bir şeyler yazıyor; okul hayatım boyunca yarışmalara gönderip birincilikler almış olsam bile yazdığımdan biraz olsun soğuduğum an o kurguyu yarım bırakırım. Şu anda bile yıllar boyunca yayınlayıp kaldırdığım onlarca yarım kurgu var taslaklarımda. CS’ta bunu yaşamadım çünkü diğer kurgularım gibi bütün gidişatı düşünmemiştim. Başını ve sonunu biliyordum sadece. Ortasını hissettiklerime göre şekillendirdim. Yanlış ya da doğru gözetmeden. İnsanlar ne düşünür acaba demeden.