rabiakarakurt19

Sümeyye Koç’un kalemi gerçekten bana uymuyor. Karakterler bir dram içinde ve biz o dramı sürekli okuyoruz. Mesela ben emanet aşk1’ 150’ye kadar falan okumuşumdur. Kız sürekli babasının yokluğunun ve Savaş ’ın ona kötü davranmasının acısını yaşıyor ve bu sürekli tekrar ediyor. Biz bu kızın zaten bu acıyı çektiğini biliyoruz bize bunu tekrar tekrar vermeye gerek yok. Sonra bir Hükümran okuyayım dedim. Orda da aynı şey var, kız karakter annesinin acısını yaşıyor ve yine bunu sürekli okuyoruz. Yani bence bu olmamalı. Anladım hislere hitap eden bir kalemi var ama sürekli sürekli de olmaz, bir süre sonra bayıyor. 2. bölümdeyim ve şimdiden Berzah’ın acılarından bayıldım. Devam etmicem muhtemelen, çünkü yorumları okuduğumda da böyle devam ettiği gördüm. Bu bir linç değildir bu arada eleştiridir. Çünkü yazarın kendisi seviyorum, bir kere imzasına da gitmiştim. Kitabım olmamasına rağmen çok nazikti ve benimle bayağı sohbet etmişti.

rabiakarakurt19

@seaesin korkunç bir şey yaa, sırf dram okumakta sarmıyor bence bir yerde. Bu arada merak ettim final bölümüne baktım ve bence çok saçma bir yerde bitmiş, kesinlikle orda bir devam hikaye gelir ama orda bitmiş, ne kadar mantıklı bilmiyorum ( Şule avlamazla arkadaş oldukları çok anlaşılıyor oda ikza’yı böyle kritik bir yerde bitirmişti fhjdhdh) 
Reply

seaesin

@rabiakarakurt19 o kadar haklisin ki suan hukumran final bolume geldim finale kadar asla mutlu olduklari an yok ful dram dolu hak etmediklwri haldw
Reply

seaesin

hukumran tam bir hayal kirikligi 1. kitap finaline geldim sirf kitabi uzatmak icin olaylari arttirip uzatiyorsun karakterler sacma sapan davraniyor yani 1. kitapta mutlu sahne sayisi 10u gecmez hep bir uzuntu gercek baydi artik finalde cok sacma olmus resul herseyi berzaha anlatiyor berzah da aybarsa soylemiyor of simdi bu nasil uzar asiri baydi yani bu kitap 2 degil 1 kitap olmaliydi gereksiz dram var daha nasil anlatabilirim bilmiyorum