sumeyyenururgan

                &Ansızın uğrayan düşünceler&
          	
          	Serin serin esen rüzgar eşlik ediyordu telaşlı adımlarıma
          	
          	Hava çoktan kararmıştı, geç kalmış gibi hissediyordum kendimi, hayata geç kalmış gibi
          	
          	Neden bu koşuşturmacanın içindeydim?
          	
          	Kafamı kaldırıp göğe baksam göreceğim yıldızlara neden bakmıyordum?
          	
          	Ne zaman unutmuştum etrafıma bakmayı ve görmeyi?
          	
          	Ne içindi bu uğraşlarım peki?
          	
          	Kim içindi tam olarak?
          	
          	Benim içinse neden beni mutsuzluğa itiyordu?
          	
          	Tam olarak ne bekleniyordu benden?
          	
          	Ama asıl ben kendimden ne bekliyordum?
          	
          	Neden kendi beklentilerimi bir kenara koyup, insanların beklentileriyle ilgilenmeye başlamıştım?
          	
          	Kendimden, hayatımdan ne zaman vazgeçmiştim?
          	
          	Korkmuş muydum? Geleceğin belirsizliği miydi beni korkutan, aldığım kararların sorumluluğunu taşıyamamak mıydı?
          	
          	Yoksa hata yapmaktan mı korkmuştum?
          	
          	Korka korka kendime ne yapmıştım böyle? Nasıl kendimi tanıyamaz olmuştum? Neredeydi inandığı şeyin peşinde koşan o kız şimdi?
          	
          	Ölmüş müydü? Saklanıyor muydu?
          	
          	Mutlu muydu peki dönüştüğü kişiden?
          	
          	Yardım mı bekliyordu birilerinden?
          	
          	Kendi başına kalkamaz mıydı ayağa?
          	
          	Tekrar düşmekten mi korkuyordu yoksa?
          	
          	Düşse ne olurdu ki? Neden bu kadar korkuyordu?
          	
          	Peki ben neden her zaman onu görmezden geliyordum?
          	
          	Geç kalmış hissediyordum, kendime hayata geç kalmış hissediyordum.
          	
          	Oysaki yaşamaya devam ettikçe geç diye bir şey yoktu, herkesin kendi yolu kendi hızı vardı.
          	
          	Rüzgar esmeye devam ediyordu, hayat tüm hızıyla akmaya devam ediyordu.
          	
          	Ben de yaşamaya devam ediyordum, belki korkakça ama devam ediyordum işte.
          	
          	Denedikçe olmayan şeyler denemekten vazgeçirmişti beni işte
          	
          	Ama umudumu yitirmemiştim yine de
          	
          	Biliyordum hayat devam ettikçe umut tükenmezdi.

sumeyyenururgan

                &Ansızın uğrayan düşünceler&
          
          Serin serin esen rüzgar eşlik ediyordu telaşlı adımlarıma
          
          Hava çoktan kararmıştı, geç kalmış gibi hissediyordum kendimi, hayata geç kalmış gibi
          
          Neden bu koşuşturmacanın içindeydim?
          
          Kafamı kaldırıp göğe baksam göreceğim yıldızlara neden bakmıyordum?
          
          Ne zaman unutmuştum etrafıma bakmayı ve görmeyi?
          
          Ne içindi bu uğraşlarım peki?
          
          Kim içindi tam olarak?
          
          Benim içinse neden beni mutsuzluğa itiyordu?
          
          Tam olarak ne bekleniyordu benden?
          
          Ama asıl ben kendimden ne bekliyordum?
          
          Neden kendi beklentilerimi bir kenara koyup, insanların beklentileriyle ilgilenmeye başlamıştım?
          
          Kendimden, hayatımdan ne zaman vazgeçmiştim?
          
          Korkmuş muydum? Geleceğin belirsizliği miydi beni korkutan, aldığım kararların sorumluluğunu taşıyamamak mıydı?
          
          Yoksa hata yapmaktan mı korkmuştum?
          
          Korka korka kendime ne yapmıştım böyle? Nasıl kendimi tanıyamaz olmuştum? Neredeydi inandığı şeyin peşinde koşan o kız şimdi?
          
          Ölmüş müydü? Saklanıyor muydu?
          
          Mutlu muydu peki dönüştüğü kişiden?
          
          Yardım mı bekliyordu birilerinden?
          
          Kendi başına kalkamaz mıydı ayağa?
          
          Tekrar düşmekten mi korkuyordu yoksa?
          
          Düşse ne olurdu ki? Neden bu kadar korkuyordu?
          
          Peki ben neden her zaman onu görmezden geliyordum?
          
          Geç kalmış hissediyordum, kendime hayata geç kalmış hissediyordum.
          
          Oysaki yaşamaya devam ettikçe geç diye bir şey yoktu, herkesin kendi yolu kendi hızı vardı.
          
          Rüzgar esmeye devam ediyordu, hayat tüm hızıyla akmaya devam ediyordu.
          
          Ben de yaşamaya devam ediyordum, belki korkakça ama devam ediyordum işte.
          
          Denedikçe olmayan şeyler denemekten vazgeçirmişti beni işte
          
          Ama umudumu yitirmemiştim yine de
          
          Biliyordum hayat devam ettikçe umut tükenmezdi.

sumeyyenururgan

Gecenin ilerleyen saatlerinde şehir sessizleşirdi, gündüzün insanları geceyi bilmezdi bu yüzden uyuyordu şehir onlara göre tıpkı onlar gibi. Oysa gecenin insanları iyi bilirdi şehrin uyumadığını, şehir sessizleşirdi, sokaklar ve caddeler boşalırdı ama şehir uyumazdı, şehir uyanıktı. Hatta gündüze göre daha fazla uyanıktı şehir geceleri, çünkü insanların koşuşturması biterdi, evlerine girerdi aileler, parklardan ayrılırdı çocuklar. Sokaklarda sadece gecenin insanları kalırdı, sükuneti seven insanlar, yalnızlığın insanları, geceyle varlıklarını daha güçlü hissettiklerindendi belki ya da onlar da gece gibi olduğundandı, orası bilinmese de bilinen bir şey vardı, geceden en çok gecenin insanları keyif alırdı.

weareoneexosarangaja

@ sumeyyenururgan  gecenin insanına, iyi geceler o halde :) 
Reply

sumeyyenururgan

@ sumeyyenururgan  İyi geceler :) 
Reply

sumeyyenururgan

&&    Seventeen Timi     & &  
          
          - Wonu-yah, iyi misin?
          
          - Sunbae? Senin ne işin var burada?
          
          - Sen iyi misin onu söyle, beni boşver. Yaralandığını duydum.
          
          - İyiyim sunbae, ufak bir sıyrık sadece, endişelenme
          
          - Kaç kişiler, tespit edebildin mi?
          
          - Beş kişiler sanırım
          
          - Sanırım mı? Seni kim sahaya çıkardı, eğitimin bitmemişti daha. Ölebilirdin. Sanırım bir üç beş yedi dokuz konumundalar, değil mi?
          
          - Evet öyle gözüküyor, sunbae nasıl bu kadar hızlı tespit edebildin?
          
          - Senin yerinden tabiki, seni kıstırmaya çalışıyorlar belli ki, bu yüzden böyle konumlanmaları en mantıklısı olurdu.
          
          - Düşmanının yerine koy kendini ve savunmanı böyle geliştir
          
          - Aynen öyle, bir şeyler öğretebilmişim en azından. Çelik yeleğin üzerinde değil mi, bir de vurulduğunu gördüler mi?
          
          - İkisi de evet
          
          - Güzel. Beni yanına gelirken görmelerine izin verdim. Ben bir konumuna doğru gidip o taraftan etkisiz hale getirmeye başlayacağım. Dokuz tarafındaki adam sana yönelecektir. Kendini savunabilirsin değil mi?
          
          - Evet, çok kan kaybetmedim, gücüm yerinde.
          
          - Tamam, unutma ölmek
          
          - Yok
          
          - Evet, hadi başlayalım, çalıştığımız gibi, yirmi bir numaralı planla ilerleyeceğiz. Bir aksilik ya da farklılık halinde komutlarımı iyi dinle, sana güveneceğim ona göre.
          
          - Tamam sunbae, ben de sana güveniyorum, haklıyacağız onları.
          
          *** İlerleyen bölümlerde böyle bir kesit olmasını düşünüyorum şimdilik. Yeni bir kitaba başladım, seventeen grubu ile :) Caratları beklerim, herkesi beklerim aslında ;)
          
          Bilmiyorum duyurularımı görüyor musunuz, genelde pek karşılık veren olmuyor ama olsun, ben gene de yazmak istedim. Görüşürüz ;) 

sumeyyenururgan

@ weareoneexosarangaja  Teşekkür ederim güzelim <3 Ben de sensiz gitseydi bu serüven üzülürdüm. Hoş geldin sefa getirdin ;) 
Reply

weareoneexosarangaja

Emeğine kalemine sağlık :) polisiye okumayalı da baya olmuştu, ilaç gibi geldi bana :) tekrardan sağol ve hayırlı uğurlu olsun inşallah ^^
Reply

weareoneexosarangaja

@ sumeyyenururgan  duyuruyu yazmasaydın yeni kitap yayınlandığını göremeyecektim. İyi ki duyuruyu yazmışsın çünkü bu mükemmel kurguyu görmeseydim üzülürdüm :) 
Reply

sumeyyenururgan

Selamlar, aslında ödevlerim ve tez yazımından önce bir bölüm daha atmak istiyordum kocanım kitabı için ama, ilerleme kat'edemedim ;( Kusura bakmayın bu yüzden, yazabilirsem atarım ama tabiki. Efendi kitabım için baktım bölüm yazabildim hemen paylaştım, ilgilenen varsa buyursun okusun ;) Aslında internet yok evde şu anda ve abimin internetini kullanıyorum. Bu yüzden yorumlarınızı görmeyebilirim, abim interneti kapatana kadar burdayım, umarım wifimiz çabuk gelir, amin. Ve @weareoneexosarangaja doğum günün kutlu olsun güzelim, seni seviyorum <3 Allah'a emanet canlar, iyi geceler ;) 

sumeyyenururgan

@ weareoneexosarangaja  Biliyorum güzelim ;) Önemli olan kalpler bir olsun <3
Reply

weareoneexosarangaja

@ sumeyyenururgan  bazı teknik aksaklıklar sebebiyle anca cevap verebildiğimi biliyorsun sen zaten benim canımmm.^^ Çok teşekkür ederim çok güzel bir hediye oldu benim için <3
Reply