çalışıp işimi yapmam lazım benim ya. yirmi yedi yaşındayım, bir günümü bomboş yatarak geçirdiğimi hatırlamıyorum, kendim boş yapmam yapanla da olamam yani. ne diyoruz boş duranı allah bile sevmez. hep boş durmaya, bomboş işlerle uğraşmaya karşı direniyorum, direneceğim. ama nereye kadar? bana kalsa hayatımın son anına kadar bazı şeylerden asla taviz vermeden sürdürürüm yaşamayı. öğretmen değilim, bu gidişle yine dil kurslarının 4 5 diline birden giren sert genç hocası olmaya devam edeceğim yani ki bundan da rahatsız oluyorum. diplomaları ve eğitimleri odaya sığdıramayıp gerçek hayatta sıfır anlamının olması da şoke ediyor. acaba yaşadığım şehrin istanbul olmamasından dolayı mı böyle?
yine de bazı fırsatlar insana şartlar ve uygun ortam yoluyla gelir. ne yazık ki benim kendime ait hazırlanmış bir şeyim hiç olmadı. bu yüzden emel'i aşırı bağ kurarak yazdım, fırsat eşitsizliğine bir tepki olsun diye donattım onu kendi zorluklarımla. sanırım artık kurgulara yükselememe nedenim de -yasemin hariç çünkü o da benim isyanım- sahipsiz sıradan bir alt gelirli ailenin çocuğu olarak zengin hayatları yazmaktan gıcık almaya başlamış olmam. kapitalist yanılsamalarla ömrümü tükettiğimi görüyorum, hiçbir ortak paydamın olmadığı bir sınıfı anlatmaktan gıcık alıyorum artık. her karakterim bir parça isyan taşısa da gün sonunda barış alper etiketiyle zengin ve ayrıcalıklı bir hayatın parçası hâline geliyor. bu da benim bütün öğretilerime bütün yaşam biçimime ters. bilenler bilir, lakabım sıkıcıdır benim. sıkıcılık dedikleri şey öğretilerine uygun yaşayıp bukalemun olmayı ve herkese benzemeyi reddetmek btw:)
ya da kız kardeşimin tabiriyle dinozor. çok da bir taraflarımdaydı hani de... tiktok kanunları kız kardeşime ve onun gibi insanlara neyin doğru neyin yanlış olduğunu öğretmeye devam etsin ya, böylelikle aptal gibi görünmeyi kadınlara yediren bu ucube algılar tümden deşifre olmuş oluyor.
okuyan olur mu, bilemiyorum ama içimi dökmek istedim. sanırım buradan yavaş yavaş uzaklaşıyorum.
