Her köşesi cennetim ezilir yanar içim bir başkadır benim memleketim diye boşuna dememişler.. Bir deniz fotoğrafına dolu dolu gözlerle bakınca anladim, burası hiç bir zaman benim evim olmayacak, buradaki insanları asla ülkemin insanlari gibi sevemiyecegim, ben buraya ait değilim. Mecburen buralara güzeller güzel İzmirimi bırakıp geldim, ilk fırsatta gidip hasret gidericem. Bir kaç aydır düşünüyorum da eğer ülkemde olsaydım ve daha dayanıklı olsaydım asker olmayı bile düşünebilirdim, bunu okuduğum kitapların etkisiyle değil vatan sevgisiyle söylüyorum. Fark ettim ki şuan yaşadığım ülke için feda edeceğim hiç bir şeyim yok, ne malım ne canım. Ama kendi ülkem için yeri gelse sevdiklerimden de vazgeçerim canımdan da. Çok özledim ya sadece çok özledim. Yürürken yolda kaldırımın bitmesini de özledim, o pazar ve perşembe pazarlarının kokusunu da özledim, sokaklardaki hayvanları da özledim, çekirdek ice tea alıp konakdaki denizin kenarında oturmayı da özledim, evimi özledim ben. Ait olduğum yerden uzakta olmak çok yoruyor beni, güzel izmirimi özledim, cennet izmirimi... Kim beni vatanimdan ayirdiysa da bir ömür boyu hakkımi helal etmeyeceğim. Evimden kovup, huzurumu elimden alan herkesin ahirette i̇ki̇ elim yakasında olucak.