Nasıl anlatılır bu his bilmiyorum da ben abime aşık büyüdüm. O güldüğünde gözlerim parlayarak, eve gelmediğinde camlarda bekleyerek, canı yandığında onun yerine ağlayarak, sinirlendiğinde onun yerine öfkelenerek büyüdüm. Babam ona gereksiz kızdı ben onun yerine babama trip attım. O çocuk olamadı ben onun yerine de oyun oynadım. O anneme kendini savunmadı ben onun yerine onu savundum. Küçükken de kıyamazdım ona, hâlâ kıyamıyorum. Belki saçma geliyor kulağa "büyük olan o" falan ama benim eskiden ondan başka kimsem yoktu. Annem hangi işe yetişsin tek başına da bizimle de ilgilenecek. Kadın zaten yorgunluktan bayılıyordu eve gelince... Bizde birbirimizi büyüttük abimle. Ben onun, o benim ailem oldu. Hâlâ da annemden babamdan daha çok severim abimi. Ben yanındayken tek kuruş harcatmaz bana, kendisi öder herşeyi. En çok zorlandığım dersleri defalarca söylene söylene bile olsa anlatır bana. Kendine yiyecek birşey alsa bana da alır hemen aynısından. Regl olduğumda bile çok üzücü ama, annemden bile daha anlayışlı davranır bana..
Bazen aklıma geliyor üzülüyorum, abimin bir abisi yok. Ama ben varım. Üstü açık uyuduğunu gördüğümde ben kapatırım üstünü, karşıdan karşıya geçerken sanki koruyabilecekmişim gibi elini tutarım. Ben varım yani. Ve hep olucam. Bir kaç saat önce bir olay yaşadık ve ben ağlayarak ona onu ne kadar çok sevdiğimi söyledim. İlk kez sesli olarak dile getirdim bunu ve gözlerini kısa kısa kocamaan gülüp "Yerim seni kız, bende seni çok seviyorum yerim seni" diyip sarıldık. Benim abim dünya üzerindeki en temiz kalpli insanlardan birisi.
Evet günahları var, ama kimin yok ki? Benim de var, hepimizin var. Ve eğer tövbe etmeye de cesaretimiz varsa, bunlar bizi insan yapıyor.
Bu yüzden benim abim dünyanın en temiz insanlarından birisi. Doğum günün kutlu olsun abicim. Biraz geç oldu ama iyiki varsın. Bir daha dünyaya gelsem yine sen abim ol isterdim. Ve bunun üzerinde hiç düşünmezdim bile.
