Sessizliğin içinden konuşuyorum; varlığım, başkalarının çizdiği sınırlar kadar gerçek. Bana öğretilen her şey eksik, hissettiğim her şey sanki fazla. Aynaya baktığımda bir yüz değil, bir amaç görüyorum ve onun bana ait olup olmadığından bile emin değilim. Yaşamak bazen nefes almak değil, verilen görevi sorgulamadan sürdürmek gibi; yine de içimde, tanımı olmayan küçük bir çatlak var ve oradan sızan şey belki de insana en yakın hâlim.