suskunluguneli

umarım gittiğin yerlerde biraz bile olsa beni anımsıyorsundur çünkü senin beni unutmuş olmana katlanamam. 

herkes bir panik içinde koştururken ben balkonda oturmuş senin gülüşünü hayâl ediyorum, birileri bir şeyler anlatırken parmaklarımın arasında bir sigara gözümün önünde ise sen varsın. 

beni sensizlikle cezalandıran tanrıya ağlayacak sesim, dökecek yaşım kalmadı. boğazımda ardı ardına bi çığlık, ellerimde buz kesen bi soğukluk. ben kendimi senin için çok yok ettim. 

bir zamanlar tenimde açılan tüm yaralarımı sarıp sarmalar, öperdin. sen öpünce sızlayan yaralarımda çiçekler yeşerirdi, şimdi çok yara aldım artık tüm çiçeklerim soldu. 

sana sarılmak isterken dikenlerin kalbime battı oysa ben senin düşmanın değildim, sana sarılmak için heyecanla çarpan kalbim kan revan. 

defalarca kez sonuna ulaştığım bir yolun başına oturttular beni, tekrar yürürüm dedim yarısında ellerimi bıraktın, sen benim ellerimi bıraktın. 

bir daha saçlarımı uzatamadım, belime kadar uzanan saçlarım yok artık anıların benimle kalmasın diye hepsini kestim. canım çok acıdı, hiç ağlamadım. 

göğsümün ortasından küçük bir pencere açılmış senin dünyana, her seferinde içimi yararak izliyorum seni canım çok acıyor ama ben senden vazgeçemiyorum. 

senin benden sonra gittiğin çok kadın varmış, bende elimde kalan son fotoğrafına her gün bir sigara yakıyorum işte en acısı da fotoğrafın bile bana gülmüyor. 

mor göz altlarım, kırılmış tırnaklarım, yaralı ellerim, kesik dolu bileklerim, dinlemekten bıkmadığım şarkılar, her gün yürüdüğüm aynı sokaklar, göğsümdeki sancı, içimdeki acının sebebisin.