Merhaba! Nasılsınız? Umarım iyisinizdir. Neden böyle bir şey yazıyorum bilmiyorum ama bugün sizinle biraz duygularımı paylaşmak istedim. Uzun süredir, neredeyse yedi yıldır bu platformdayım. Her zaman düzenli üretemedim, uzun aralar verdiğim, kaybolduğum zamanlar oldu ama yazmayı, sizlere bir şeyler sunmayı ve yazdıklarımı sevdiğinizi görmeyi hep çok sevdim. Hayatımda hiçbir zaman kendimi yeterli bulmadım. Ne yaparsam yapayım, ne kadar başarsam da hiçbir zaman gerçekten “başardım” diyemedim kendime. Bugün kitaplarımı yeniden okudum. Çok cringe yerleri de var… Evet, kabul ediyorum. Ama sonra düşündüm, çocuk ben anca bu kadar yazabilmiş. Ve ben o hâlimi de çok seviyorum. Çünkü o zamanki ben elinden geleni yapmış, hayal etmiş, yazmış ve birilerinin okuyacağını umarak burada paylaşmış. Yıllar geçmesine rağmen kitaplarımın hâlâ okunuyor olması, hâlâ birilerinin o hikâyelere girip karakterlerimi tanıması, eski bölümlere yorum bırakması beni tarif edemeyeceğim kadar mutlu ediyor. O zamanlar yazarken bunun yıllar sonra bile birilerinin karşısına çıkacağını hiç düşünmemiştim. Sonra hikâyelerimi ve yıllar boyunca sizlerin yazdığı yorumları okudum ve bugün ilk kez kendime gerçekten “Ben başarmışım.” dedim. Gerçekten başarmışım. Siz okumuşsunuz, sevmişsiniz, desteklemişsiniz. Kiminizi ağlatmışım, kiminizi güldürmüşüm, belki bazı karakterlerimi benden bile çok sevmişsiniz. Benim kurduğum dünyalara siz de girmişsiniz. Sanırım benim bütün bu yıllar boyunca ulaşmak istediğim şey tam olarak buydu. Birilerinin yazdıklarımı okuyup bir şey hissetmesi. Bunun için size gerçekten ne kadar teşekkür etsem az. +
