Seneler önce okumuştum maniacı. Hayatım onu okuduktan öncesi ve sonrası diye ikiye ayrılmış gibi benim için. Her defasında yeniden başlıyorum ve her defasında aynı hazzı alıyorum. Ev gibi hissettiriyor, her sene dönüp dolaşıp ona geliyorum. Btsye yahut lgbtye ilgim yok okumam etmem de ama kurgun bana öyle bir yerleşti ki anlatamam sana. Bunca sene hiç yanaşmadım buraya yazmaya oysa her bunaldığımda buraya geldim. Ben okumaya ilk başladığım zamanlar sen yksye hazırlanıyordun, aradan koskoca altı sene geçmiş. Muhtemelen bu mesajı hiç görmeyeceksin çünkü anladığım kadarıyla bayadır aktif değilsin, maniacı da unutmuşsundur. Çok tuhaf. Neredesin, kazandın mı, şimdi ne yapıyorsun bilmiyorum. Ama ben, hiçbir şekilde tanımadığım senin yazdığın saçma derecede absürt bir kurguya takıntılıyım. Maniac finalini çok geç attığın için hiç gelmeyecek sanmıştım, sana o kadar öfkeliydim ki şimdi düşündükçe utanıyorum. Sonunda o final geldi ama önceki bölümler kadar senin o absürt yazım dilini vermiyordu -muhtemelen alelacele ve hızlıca yazmıştın- yine de benim için yıllara değerdi. Eğer şimdi çıkıp desen on sene sonra devamını yazacağım, o on seneyi de heyecanla geçiririm. Elbette çok sonradan fark ettim ki ben aslında maniacı sevmemişim, ben onu okuduğum zamanı seviyordum. Yazın Bursa'ya gittiğimizde, babannemin evinde yorganın altına girerek güle güle onu okumayı seviyordum. Hava kararana kadar arkadaşlarımla konuşmayı seviyordum. O zamanki rengarenk hayatım şimdi siyah beyaza dönüştü. Ve bana o renkleri hatırlatan yalnızca maniac kaldı. Ergendim, maniacı güzel yapan da buydu. İzninle, elbette hiçbir zaman veremeyeceğin izninle, maniacı pdf haline getirip saklayacağım. Umarım bir gün buradan silinir ve sadece benim hatırlayacağım bir kurgu olarak benim çocukluğuma ve eski günlerime ait kalır. Üzgünüm, sen yazdın, ama onu ölene kadar aklında taşıyacak kişi benim, sen unuttuğunda bile. Sağ ol, parmaklarından öpüyorum çok. Artık bu pano benim mekanım, bunca senenin hatrı sayılsın :)
