taekookreaalll

Oyunbozan
          
          Senden geriye
          bir tek nefret kaldı bende.
          Ne özlem,
          ne merak,
          ne de dönüp bakacak kadar
          küçük bir zaaf.
          
          Adını duysam
          içimde bir şey kırılmıyor artık;
          çünkü kırılacak ne varsa
          çoktan paramparça ettin.
          
          Ben seni affetmedim.
          Unutmadım da.
          Sadece senden
          nefret etmeyi öğrendim.
          
          Öyle sessiz bir nefret değil bu,
          içimde büyüyüp
          her hatıranı zehirleyen cinsten.
          
          Sen oyunbozan değilsin yalnız,
          oyunun kendisini kirlettin.
          
          Ve şimdi
          hangi oyuna girsen
          hangi yüzünle gülümsesen
          hangi masumiyete bürünsen—
          
          Ben seni görüyorum.
          
          O yüzden
          bir daha karşıma çıkma.
          
          Çünkü artık
          sana verecek hiçbir şeyim yok.
          
          Ne sevgim,
          ne merhametim,
          ne de ikinci bir şansım.
          
          Sadece nefretim var.
          
          Ve inan,
          bu kez oyunbozan olan
          ben olmayacağım.
          
          Oyunu sen bozdun.
          Ben sadece
          masadan kalkıyorum.

          
          Bir yanım “git” dedi, bir yanım kal dedi
          Gözlerim seni aradı, aklım “unut” dedi
          Ne kadar kaçsam da yolum sana denk geldi
          Ben seni değil, sende kendimi kaybettim
          
          Şimdi senden geriye birkaç anı kaldı
          Bir de içimde susmayan o eski şarkı
          Belki sen çoktan unuttun beni
          Ben hâlâ aynı yerdeyim,
          seni beklemeyi bırakamadım.

Sayamadığım uykusuz gecelerden bşr tanesi yine

Kimse bilmez geceleri
          Kaç defa sustuğumu.
          Gündüz güçlü görünen gözlerimin
          Ay ışığında usulca dolduğunu.
          Bir çocuk kaldı içimde,
          Hâlâ "Sevilir miyim?" diye soran.
          Cevabı yıllardır gelmeyen
          Bir kapının önünde duran.
          İnsan bazen gitmek ister,
          Bir şehri değil, yükünü terk etmek için.
          Bir omuz arar sadece,
          "Artık yoruldun." diyecek biri için.
          Ve bir gün...
          Belki acılar unutulmaz.
          Ama onları taşıyan kalp,
          Kırık hâliyle bile çiçek açmayı öğrenir.

"Bazı insanlar 'ev' kelimesini duyunca huzuru hatırlar.
          Ben ise keşke bir gün gerçekten ait hissedeceğim bir yer olsa diye düşünürüm.
          En çok da gece canım yanıyor.
          Çünkü gündüz susturduğum bütün duygular, karanlık olunca tek tek kapımı çalıyor.
          Kimseye yük olmamak için sustuğum her cümle, içimde biraz daha büyüyor.
          Belki de insanı en çok, hiç kurulmamış hayaller yoruyor.
          Bir gün her şey düzelir mi bilmiyorum...
          Ama hâlâ içimde, çocukluğunu kaybetmiş birinin sessizce bekleyen umudu var."

Zoruma gidiyor be kral
          Canım o kadar yanıyor ki anlatamam 
          Ne zaman bir baba kız görsem gözlerim anında doluyor 
          Nsıl olur da bir insanın varlığıyla yokluğu aynı olabilir
          Anlamıyorum 
          Benim ne suçum günahım vardı baba senin sevgini dilemekten başka....
          Baba demeye bile yüreğim el vermiyor 
          Ev dediğin huzur bulduğun yerdir kendini mutlu oraya ait hissettiğin yer
          Ben kendimi esir düşmüş gibi hissediyorum 
          Bir baba nasıl kızına el kaldırabilir gece sokaklara atar nasıl anlamıyorum 
          Anlatsana bana biraz baba kendi öz evladına bu kadar kötü iken  nasıl  en sevilen amca , en sevilen dayı olabiliyorsun....
          Hala bu evde kalıyor isem annemin hatrına yoksa çocuk aklımla çoktan terk etmiştim bu şehri

Hi

Çünkü hep üzüldüm en sonunda. 
          Çünkü hep yenildim, her defasında kırdılar hevesimi
           

          en çok yaralandığım yerde
          en çok seni severdim 
          Eh bu da benim mallığım sanırım

          Kalbim paramparça olsa bile
          adını içimde saklardım.