Başkalarına umut olduk hep. Şimdi sıra kendimizde. Kendimize umut bağlamakta. Biz bırakırsak yazmayı, bırakırsak düşüncelerimizi aktarmayı, nasıl başa çıkarız onca şeyle? Olmayacak böyle, bırakmayacağız her şeye inat. Sinirden beraber ağlayıp sonrasında beraber yazacağız meleğim. Bu bizim hayalimiz. Ve hayaller elbet bir gün yorulur, dururlar. Biz de artık peşlerinden koşmak yerine, yaşarız hayallerimizi. Bir birbirimize umuduz, bitemeyiz. Mavi’yiz biz. Solmadan, kararmadan, sonsuz, göz alıcı güzel derinliğiyle maviyiz. Bize vazgeçmek yakışmaz~
Seni seviyorum..
<3