Kalemimde sen,
gecelerimde sen,
gündüzler , günbatımları
birbirine girdi.
seni bana gösteren tek şey,
izmaritlerin dumanı oldu.
radyomda, kulaklığımda,
önünden geçtiğim sokak köşelerinde,
televizyonda,
her yerde olman,
bana gerçeği hatırlattı.
artık yoktun,
ama olmadığın bana geç vurdu.
küçük kayıklarım sahile vurdu,
kelebeklerimin ömrü kalmadı,
kağıtlarım bitti,
gözyaşlarım kurudu,
ve sana gelmek istediğim son otobüste gitti.
şarkılarım tükendi,
zaten kulaklığım uzun zaman önce,
kopmuştu.