Yokluğunda üşümek
Sen yoktun
Terkedilmiş bir İstanbul vardı:
Yaslanmış gökyüzünün umarsızlığına,
Eylül rüzgarlarıyla sararan,
Bayram kartpostallarına benzeyen.
Sen yoktun
Bir çocuk ağlardı istasyonlarda,
Geceyarıları uykumu bölerdi hıçkırıkları,
Trenler geçerdi gözbebeklerimden,
Kirlendi bembeyaz umutlarım.
Sen yoktun
Tüm dünyayı değiştirebilirdim.
Oysa aynalarda eskiyor yüzüm,
Ne yana baksam karşımda bir anı,
Meğer İstanbul ne çok benziyormuş sana.