ilk gittiğin zamanlar hep rüyalarımda seni görüyordum, gerçi hâlâ görüyorum. hep beni bırakıp gittiğini görüyorum. rüyanın en güzel yerinde, elimi tuttuğun zaman bana "gitmem lazım." diyorsun. ben de hep "yapma, gitme lütfen." diyorum, yalvarıyorum. ama dinlemiyorsun ki sen beni bırakıp gidiyorsun. "gitmem lazım" diyorsun. yalvarsam da dinlemiyorsun arkana bakmadan gidiyorsun aniden kayboluyorsun beni de hep ağlarken bırakıyorsun. yıllardır böyle bu. artık nasıl bir travma oluştuysa ben de hâlâ aşamıyorum bu olayı. ne zaman kötü hissetsem seni hayal ediyorum bana sarılıyormuşsun gibi. huzur veriyor, bir anlık cenneti yaşıyorum aslında.