balkondasın, dizlerini kendine çekmiş, ağrıyan başını da yaslamışsın, öylece gökyüzünü izliyorsun. kabullenmişsin bi kere geçmeyeceğini, farkındasın artık, bu olanların ne kadar can yaktığını. elinden hiç birşey gelmemesine mi kızıyorsun yoksa canını yakmalarına izin verdiğin için kendine mi? arabalar, insanlar geçiyor balkonun önünden. şarkılar değişiyor süreklide, hiçbirini farketmiyorsun. çok dalgınsın. az önce çok sevdiğin yıldızlardan birisi kaydı, onuda farketmedin. anlam veremediğin bir yorgunluk ele geçirmiş seni. üşüdüğünü hissetmiyorsun. güzel kızım, bunu daha kendine ne kadar yapıcaksın, nereye kadar?