.

rehberimde hâlâ o isimle kayıtlı. ne değiştirmeye elim gitti, ne silmeye yüreğim elverdi. bazen gecenin bir yarısı, sırf sesindeki o eski "bize" ait neşeyi duymak için eski ses kayıtlarını dinliyorum. şimdi baksak iki yabancıyız, geçmişe sarsak dünyadaki en yakın iki insan. engellemedik, silmedik, kavga bile etmedik. sadece sustuk. en çok da bu mahvediyor ya insanı; kötü bitse nefret eder unuturdun. biz nefret bile edemedik, sadece birbirimizde yarım kaldık.

güneşli bir ormana dalar gibi dalmak gözlerine. 

Herkes ak bı ben karaydım sanki sana göre 

"Proxumus sum egomet mihi" bana en yakın kişi yine benim 

Sana geç kalmış gibi hissettiğim zamanlar oluyor..